سلام. به سرم زد راجع به کار، چیزایی که غیر ملموس‌ترن رو اینجا بنویسم. به دو دلیل، یکی اینکه ذهن خودم مرتب بشه و یکی هم اینکه توسط بقیه قضاوت بشه و ببینم آیا چیزهایی که بهشون فکر میکنم درستن یا میشه بهتر هم به موضوعات نگاه کرد. نکته دیگه ای هم که بگم اینه که اینا لزوما راجع به تجربیاتم تو شرکتی که الان توش کار میکنم نیست، بلکه حدود ۶ سال کار توی دانشگاه و شرکتای مختلفه، البته که این مقدار تجربه چیز خاصی هم نیس واقعا :)
خب چیزی که تو این سری میخوام بهش نگاه کنم بحث نگاه ما به کاری که می‌کنیمه. چیزی که حالا به عنوان attitude هم مصطلح شده و با این عنوان استفاده میشه.
من به جرات میتونم بگم مثال‌های زیادی دیدم از آدم‌هایی با داشتن یه نگاه درست و داشتن دانش فنی قابل قبول (نه فوق العاده) به چیزی که میخواستن با سرعت زیادی رسیدن و البته برعکس.
شما نگاهتون به کار میتونه به عنوان یه منبع درآمد یا یه کار از سر اجبار یا راهی برای استقلال یا حتی کاری صرفا از سر بیکار نبودن باشه و تو همه‌ی این موارد هم همه از کار کردن شما راضی باشن و هیچ مشکلی هم وجود نداشته باشه، واقن هم مشکلی وجود نداره. ولی اگر چیزی بیش از اینها رو میخواید چیزایی که بهشون فکر میکنین، کارایی که روزمره انجام میدین و حتی میزان زمان و انرژی ای که برای اون کار میذارین باید متفاوت باشه. ممکن نیست که شما با اون نگاه به کار بعد از مدتی انتظار اتفاق عجیبی داشته باشین و اگه شرایطتون عوض نشد از اون ناراحت باشین. البته که کسی هم حق نداره شما رو به خاطر انتخابتون بازخواست کنه.
حالا جنبه های مثبت و منفی این این تلاش بیشتر کجاس؟ از مثبت شروع میکنم.
شما اگر مدیر باشین هم احتمالا به شخصی بهای بیشتری میدید که گاهی پیشنهاد بهتری به شما بده، ذهن شما رو باز کنه، کارها رو به ثمر برسونه و خیلی ساده‌تر، به معنای واقعی کلمه کمک شما باشه و خیالتون رو راحت نگه داره. این موضوع چطور میسر میشه؟ اینکه اون کارمند چیزی بیش از کارمند اون مدیر باشه. این میتونه به شکل‌های مختلفی باشه که بسیار بستگی به روحیات کارمند، مدیر و شرایط اون مجموعه داره. ممکنه جایی این خود نشون دادن به شکل پیشنهاد تغییر کارساز باشه، جایی با بیشتر کار کردن، جایی با نظم زیاد یا حتی جایی صرفا با روابط اجتماعی خوب :)) اینکه کدومش خوبه و برای شما کارسازه دقیقا چیزیه که باید دنبالش بگردید و حتی ممکنه راه‌هایی که برای اینکار برای شما جذاب هست در اون مجموعه کارساز نباشه و شما هم علاقه‌ای به اینکه راه‌های دیگری رو برای این کار امتحان کنید نداشته باشید، نتیجه ساده‌است، اون مجموعه و اون مدیر برای پیشرفت شما مناسب نیستن. این نه به معنی ضعف شما و نه اون مدیر و نه اون مجموعه است، بهترین کار برای شما ترک اون شرایطه، نه تحملش. البته که مثل هر به پایان رسوندنی نباید از سر هیجان و عجله باشه ولی ترسی هم از پایان دادن نباید وجود داشته باشه. مخصوصا اگر سن کمی دارید (به نظر من زیر سی سال سن کمیه)، حتی این گشتن البته به صورت منطقی خیلی هم میتونه براتون خوب باشه.
علاوه بر شکل ارتباط شما با فرد بالادستی به شدت نحوه رفتار و کار شما در تیمی که توش هستین اهمیت داره. یکی از اون‌ها اینه که شما همون رفتارو کاری رو بکنید یا دست‌کم تمرینش کنید که دوست دارید مثلا سال بعد تو همون مجموعه تجربه‌اش کنید. در واقع شما این حس رو به بقیه هم بدید که شایستگی پیشرفتی که مدنظرش دارید رو دارید و البته که بازیگر مهمی هم هستید و واقن استحقاق رشدی که میخواید داشته باشید رو دارید. گرچه که این کار ظرافت‌های خودش رو هم داره، تمرین اینکه این کار خودش باعث تعارض و ناراحتی سایرین نشه، چون که شما همچنان میخواید عضوی از همین تیم باشید.
برعکس این هم کاملا وجود داره همون طور که باید حواستون باشه بازیگر خوبی باشید نباید هم بازیگر مخرب و بدی باشید. نباید با وجود شما نتیحه تیم بدتر بشه بلکه باید اضافه شدن شما به این تیم کاملا لمس بشه و بهبود توی اون حس بشه. این ایجاد تغییر شاید مهم‌ترین نکته‌ایه که ایجادش هم سخته و هم مهم.
حالا میرسیم به اینکه این نگاه تلاش بیشتر چه نکته منفی ای میتونه داشته باشه؟ وقتی داشتن این نگاه تبدیل به ارزش و ابزاری برای مقایسه بشه جالب نیست. یعنی این نگاه باید در حد یه چیز شخصی که خود یه شخص تصمیم می‌گیره میخواد داشته باشه بمونه نباید تبدیل بشه به چیزی که یه مجموعه از کارکنانش میخواد. چیزی که من هرچی مجموعه کوچک‌تر میشد بیشتر حسش می‌کردم. تو مجموعه‌ای که به اشتباه این نگاه رو برای همه ارزش میدونه گاهی این رو تحمیل هم میکنه و کسانی که این نگاه رو ندارن رو رسما بی ارزش میدونه که این نه تنها برای بقیه یه فشار اشتباهه بلکه برای خود شما که این نگاه رو برای پیشرفتت داری تبدیل به وظیفه شده. گفتن این نکته هم خیلی خیلی مهمه که یه مجموعه با توجه به اندازه‌اش نیاز به همه‌ی این شخصیتا داره. شما نمیتونی تیمی داشته باشی که همه در اون سودای پیشرفت حداکثری و به یه شکل دارن، تو این فضا مجموعه شما با احتمال خوبی عمر زیادی نخواهد داشت.
حالا بیایم جزیی‌تر بررسیش کنیم، اینکه من نگاهم چیزی بیش از یه شخصی که سرکار میره باشه یعنی چی؟ من چیزایی که برا خودم تجربه کردم رو میگم ولی برام جالبه ذهن شما رو هم بدونم. من تو هر برهه‌ای قاعدتا شکل‌های مختلفی بهش نگاه کردم ولی چندتا از به نظر خودم بهترهاش رو میگم.
مثلا من تو برهه‌ای نگاهم این بود که کارایی که دارم میکنم حتی اگر پولی در ازاش دریافت نمی‌کنم یا شرایط کاری خوبی نداره یا حتی سختن به خاطر اینکه اول راهم و دارم یاد میگیرم پس این شرایط رو تحمل میکنم حتی مقداری کار گل میکنم و حتی تو کار بقیه هم کمکشون میکنم تا تو کاراشون باشم و البته که از قبل پیششون بودن کلی چیز هم یاد بگیرم. میتونم بگم بهترین تصمیم سالهای اول دانشگاهم بود و البته که میتونم بگم باعث این شد که بیشترین استفاده رو از سالهای دانشگاهم ببرم.
تو زمان دیگه‌ای شکلش برای من تبدیل شد به یه بازی، حس کردم هر پله‌ای که شما میری بالاتر و تجربه‌اش میکنی احتمالا یه زمین بازی جدیده با یه سری فرصت تجربه جدید، پس برای تجربه داستانای جدید و دیدن اونا می‌جنگم، چون دیدن هر کدوم ازین فضاها برای من یه دید جدیده و قاعدتا تجربه‌های حدید یه تصحیح روی روند و اهداف زندگیم خواهد بود.
یا یه شکل دیگه‌ای که باز دوسش داشتم این بود حس براومدن از پس یه کار خودش به نظرم شیرینی بزرگیه. اینکه شما حس میکنی یه کاری رو تونستی به نهایت برسونی پس احتمالا شما آدم قدرتمندتری شدی و برای چالش بزرگتری آماده‌ای.
حالا این نگاه‌ها قطعا هزاران شکل و مثال دارن و برای هرکس هم شکل و روایت جذاب خودش رو داره و خوشحال می‌شم شما هم از چیزایی که تو ذهنتون گذشته بگید، به نظرم دونستنش برای هممون میتونه جذاب باشه.
قاعدتا نکته‌های زیادی هست که من بهشون نرسیدم یا اینجا بهشون اشاره نکردم. بگید تا راجع بهشون گپ بزنیم :))
