
خب قضیه چیه؟ من عادت داشتم برای شروع به کاری، لزوما باید فیچرهای اون پروژه و چالشهاش برام به حد کافی بزرگ میبود و قشنگ از دور برام یه موضوع چالش برانگیز میبود تا باهاش حال کنم و اصلا تصمیم بگیرم شروعش کنم. بد هم نبود از این راه واقعا کلی چیز یاد گرفتم و این روحیه عه باعث شد سرعت یادگیریم هم به میزان خیلی خوبی رشد کنه. وقتی یه چالشی از تو بزرگتره و تو اونو پذیرفتی، دوتا اتفاق میتونه بیفته، یا بهصورت خیلی قهرمانانهای اونو انجام میدی و در عوض انرژی خیلی زیادی ازت رفته یا اینکه اون کار رو تا جایی به اصطلاح زخمی میکنی و میذاریش کنار. تو این دو حالت به نظرم دومی شانس اتفاق افتادنش بیشتره، ینی تو حالت اول خیلی چیزا باید دست به دست هم بدن، خوب پیش برن و... تا تو بتونی به ته قضیه برسی. درباره قضیه دومی ولی محتملتره و بیشتر اتفاق میفته. حالا ینی کل این داستان بده؟ نه، ولی یه نقطهای داره تکرار این موضوع که من الان بهش رسیدم و نتیجهی جالبی نیس که در ادامه براتون بازش میکنم.
اتفاقی که بعد از تکرار «ناتوانی/بیحوصلگی از ادامه کاری سخت» به شما داده میشه یک چیز سادهاست، تو نتونستی! به طور منطقی که به قضیه نگاه کنی میگی خب من اون کار رو شروع کردم ولی هدفم الزاما تموم کردن نبود و... اما بعد مثلا دو سه سال برمیگردی عقب میبینی که خب من نمیتونم کسی رو ارجاع بدم به فلان کار یا حتی تو ذهن خودم، نمیتونم بگم من اون کاره رو کردم فلان بود و... . در نتیجه با اینکه شما کلی تلاش کردی، زحمت کشیدی تهش یه حس ناامیدی و مقدار کاهش اعتماد به نفس خواهی داشت. اما اما، یک چیز بسیار گرانبها خواهی داشت به اسم جاهطلبی! این بسیار بسیار با ارزشه. انگار شما یاد میگیری نترسی، با کله بری تو خیلی چیزا و واقن پیشرفتت سریعتر و بهتر اتفاق میافته. در واقع تو داری به خودت یاد میدی که بزرگترین دشمنت، ینی ترس رو مهار کنی. پس انجام این شکل کارها رو هم رد نمیکنم بلکه به نظرم نیاز به مکمل داره.
مکمل یا همون کامل کننده! خب ما چی کم داشتیم اونجا؟ درسته «تموم» کردن کار. متاسفانه یا خوشبختانه فک میکنم مثال «کار را آن کرد که تمام کرد» شدیدا مثال درستیه. علاوهبر رفرنس دادن و... که بالاتر تاکید کردم روش یک مسئله بسیار مهم خود کار تمام شده و قابل اعتماد بودن (Reliability) محصول نهاییه. شما ممکنه محصولی رو پرورش بدید و حتی به مرحله ای برسه که همه فیچرها رو بخوبی ران کنه اما مسئله اصلی اینه که این محصول زیر فشار استفاده کاربر زنده میمونه؟ چقد زنده میمونه؟ این بخش میشه گف به اندازه خود دولوپ کردن پروژه یا حتی بیشتر پیچیده و زمانبره. مخصوصا تو کارهای سختافزاری به نظرم.(اشاره کنم من تو کارای الکترونیکی و نرمافزار تجربه دارم، بین این دو مقایسه کردم). چیزی که ما تو پروسه یادگیری تقریبا بهش توجه نمیکنیم همین قسمته که اگه کمی دقت کنیم، ما در نهایت دنبال محصول نهایی هستیم! انجام نود درصد کار با ده درصد در نهایت فرقی نداره، پس باید این تیکه رو تقویت کرد. راهحل من، سادهتر کردن پروژهاست. فیالواقع شما با سادهتر کردن پروژهای که استارت زدی به دو مورد میرسی، لذت تمام کردن کار و البته یاد گرفتن مهارت بزرگ و باارزشی که همون ساختن محصول قابل اعتماد ( reliable) عه. یه پوینت مهم دیگه هم هست. شما با ساخت ده محصول ساده ولی قابل اعتماد به سادگی با دیدن این پروژهها بصورت یه سری ماژول و وصل کردن اونها میتونی یه پروژه بزرگ رو ران کنی، پس ینی در نهایت هم کل موضوع به شدت برات کمککنندهاس. شما با مدت زمان کمتری میتونی پروژه بزرگی رو ران کنی. یک خوبی دیگه این موضوع اینه که شما برای هر بخش کوچک مقدار مناسبی وقت گذاشتی اون قسمت رو بخوبی شناختی تا بتونی از اون بخش یک محصول قابل اعتماد دربیاری، پس قطعا اشرافت به موضوع هم بسیار بسیار بهتره.
این هدف جدید منه! امیدوارم بتونم انجامش بدم.