ویرگول
ورودثبت نام
امیر احسان
امیر احسان
امیر احسان
امیر احسان
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

روایتی بر عاشورا(۲)

صدای سم اسبی به گوش می رسید که گویا عجله داشت. کنار سم های قدرتمند آن اسب پایهء علمی دیده می شد که با تحرکات اسب بالا و پایین می رفت. در دست دیگر سوار مشک آبی خالی و تشنه قرار داشت. به تدریج به فرات رسیده بود، نگاه های دیگری در کنار فرات بود. نگاه هایی که نیزه به دست به انتظار سواری بودند که قامتی رشید و دلاور داشته باشد،‌شمشیرزن قهار و سوارکار ماهری باشد. وقتی به فرات رسید، محاصره شده بود. نگاهش را میان نخل های سیرابی که در کنار فرات به او می نگریستند و آبی که شیرین تر از همیشه به نظر می رسید می چرخاند. فکر تشنگی خیمه ها او را سیراب کرده بود، مشک آب را برداشت و آن را پر کرد. سوار بر اسب شد و مشک را در دستش گرفت. شمشیر از نیام بیرون کشید و اجازه داد نگاه ها خودشان را در بازتاب آن شمشیر تیز ببینند، شمشیرش را هر طرف که نشانه می رفت آن سمت از محاصره خالی می شد، از کوفیانی که پیمان خود را به ترس از مرگ فروختند و شهامت و غیرت را تنها بر کاغذ خوانده بودند، انتظار بیشتری نمی رفت. شمر ابن ذی الجوشن سربازان را به سوی میدان نبرد هول می داد و فریاد می زد. سربازان یکی پس از دیگری وارد میدان می شدند و هر یک مزه شمشیر او را می چشیدند و هر بار ترس در نگاه ها پر رنگ تر می شد. نخل ها سر خم کرده بودند و به میدان نبرد می نگریستند، شن ها در تلماسه ها جمع شده بودند و به منظره خون آلود نبرد نگاه می کردند. روند کشته شدن سپاهیان شمر ابن ذی الجوشن ادامه داشت تا به ناگاه تیری از پشت دستش را شکافت، این فرصتی را برای نگاه های ترسان ایجاد کرد و چندین تیر دیگر بر تنش فرود آمد و در آخر یکی از آن نگاه ها دستش را برید. مشک را به دندان گرفت و دستش که خالی شد، تیر های فرو رفته در بدنش را شکست و شمشیری از زمین برداشت و به نبردش ادامه داد. چندی بعد سر بی جان کسی که دستش را بریده بود، بر روی شن ها غلت می خورد. تیر ها یکی پس از دیگری بر تن او می نشستند و یکی پس از دیگری می شکستند. تیر دیگری بر تنها دستش فرو نشست و شمشیر بر دستانش سنگینی کرد. کمی بعد تنها دستش از حرکت بازمانده بود و با اسبش، مشک به دهان می تاخت. هیچ سواری به او نرسید، اما تیر ها می رسیدند، کمرش سپر مشک شده بود و جایگاه تیر ها. شمر فریاد برآورد:«او نمی ایستد، بزنید مشکش را» و تیر ها کارساز نبودند تا هنگامی که بر مشک نشستند و مشک دوباره خالی شد…! مشک که خالی شد، از اسب به زمین افتاد و بر روی زانو هایش ایستاد، هنوز تحرکاتش دشمن را به عقب می نشاند؛ تحرکات کسی که پشتش را تیر ها پر کرده بودند و آنقدر سراسیمه بود و عجله داشت که دست هایش را جا گذاشته بود.

عاشورامحرمعزاداریکربلاروایت
۶
۱
امیر احسان
امیر احسان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید