
غباری از شن همه نبرد را فرا گرفته بود و چشم، چشم را نمی دید، اما مظلومیت بیداد می کرد. دستور داده بودند که از همه جهات، خیمه ها مورد محاصره قرار گیرند تا کسی نتواند از مخمصه فرار کند و براستی که اگر چنین کاری نیز نمی کردند، کسی فرار نمی کرد! در مجاورت خیمه ها خندقی حفر شده بود و شعله های آتش درون آن در خود می لولیدند. همه امید های نگاه های خسته و لب های خشک که ترک خورده بودند به دستان او بود، دست هایی که دیگر نداشت! نگاه ها در هم قفل شده بود و کمتر کلماتی رد و بدل می شد. صدای شیههء اسب ها به گوش می رسید و آفتاب سایه خود را بر سر خیمه ها افکنده بود. گرما نه تنها احساس بلکه دیده می شد. صحنه نبرد بر روی شن های کربلا نبود بلکه روی ترس و نفاق و خیانت کوفیان نقش بسته بود! پایان نبرد از پیش معین شده بود، اما پذیرشش سخت بود. او چیزی را ثابت کرد؛ پیروزی در نبرد به معنای جان دادن دشمن نیست بلکه به معنی انتخاب جهت درست است، کاری که حر بن یزید ریاحی را پیروز میدان کرده بود! خورشید دلواپس بود، بنابراین ظهر زودتر از آنچه بنظر می رسید بر کربلا حاکم شد تا خورشید بتواند از بالا به کربلا بنگرد… ! پیش از این فکر می کردم کوفیان تنها بیعت شکستند و سکوت کردند، اما هنگامی که چشم در میان سپاهیانی که تعدادشان هزاران برابر بود، می انداختی، کوفیانی می دیدی که بیعت کرده بودند؛ حامی حسین (ع) باشند! وقتی که حسین (ع) یاران خویش را می دید که مقابل چشمانش جان می دادند، طاقت نیاورد. لباس رزمی که بر تن داشت را مرتب نمود، چکمه هایش را تمیز و شمشیرش را تیز کرد، اسبش را تیمار کرد و آماده نبرد شد. چند دقیقه آتی را پیش از آن دیده بود و می دانست که خداحافظی موهبتی بود تلخ، اما شیرین… ! پیش از آن نماز ظهر را ادا کرده بودند و منتظر نبردی بودند که رستگاری در پی داشت! طفلان عقیل به شهادت رسیده بودند و قاسم ابن حسن در میدان نبرد، در حال شمشیر زدن بود و در همین هنگام حسین (ع) وارد نبرد شد. شمشیر را از غلاف بیرون کشید و به سمت برادر زاده اش تاخت تا به او یاری برساند که دیگر دیر شده بود… . ضاربی ضربه ای بر قاسم زد و او به شدت زخمی شد. خون از میان تن و بدن او فوران می کرد و شن های پشیمان کربلا را رنگآمیزی می کرد، شمشیر حسین (ع) نیز به خشم آمده بود، و تیز تر می نمود. حسین (ع) به سمت ضارب رفت و خشم در نگاهش، زهر در دل دشمن شد. قامت او ترسناک تر از شمشیر برنده اش بود، با ضربه ای ضارب را مضروب کرد. وقتی که بر سر برادر زاده عزیزش، آن امانتی که از سوی برادرش حسن به نزد او مانده بود رسید، اشک در چشمانش جاری بود و خشمش دو چندان شد. تنی که میان خون گرم و زیر آفتاب داغ، سرد شده بود، کمرش را شکست… .