مرد ناشنوا میخواست به عیادت همسایه مریضش برود. با خودگفت: من ناشنوا هستم. چگونه حرف بیمار را بشنوم و با او
سخن بگویم؟ او مریض است و صدایش ضعیف هم هست. وقتی ببینم لبهایش تکان میخورد. میفهمم که مثل خود من
احوالپرسی میکند. او در ذهن خود, یک گفتگو آماده کرد. اینگونه:
من میگویم: حالت چطور است؟ او خواهد گفت: خوبم شکر خدا بهترم.
من میگویم: خدا را شکر چه خوردهای؟ او خواهد گفت: شوربا, یا سوپ یا دارو.
من میگویم: نوش جان باشد. پزشک تو کیست؟ او خواهد گفت: فالن حکیم.
من میگویم: قدم او مبارک است. همه بیماران را درمان میکند. ما او را میشناسیم. طبیب توانایی است. مرد پس از اینکه
این پرسش و پاسخ را در ذهن خود آماده کرد. به عیادت همسایه رفت. و کنار بستر مریض نشست. پرسید: حالت چطور است؟
بیمار گفت: از درد میمیرم.ناشنوا گفت: خدا را شکر. مریض بسیار بدحال شد. گفت این مرد دشمن من است. ناشنوا گفت: چه
میخوری؟ بیمار گفت: زهر کشنده, ناشنوا گفت: نوش جان باد. بیمار عصبانی شد. ناشنوا پرسید پزشکت کیست. بیمار گفت:
عزراییل !ناشنوا گفت: قدم او مبارک است. حال بیمار خراب شد, ناشنوا از خانه همسایه بیرون آمد و خوشحال بود که عیادت
خوبی از مریض به عمل آورده است. بیمار ناله میکرد که این همسایه دشمن جان من است و دوستی آنها پایان یافت.