مادر توجهم را جلب میکند. میگوید: «امیر بابات سم ریخته کشتهشون.» میگویم: «از کجا اومدهن؟» میگوید: «شاید پنجره رو باز گذاشتی.» میگویم: «من که همیشه پنجره رو میبندم. چیجوری اومدهن تو؟» هنوز در این فکرم که از کجا آمده و به اتاقم نفوذ کرده و تا میانۀ تالارِ مهمانان رفتهاند.
بالشتکم را بر لبۀ پنجره مینهم، دو آرنجم را در آن فرومیکنم، به سیگارم فندک میزنم، و به حیاط و باغچهاش مینگرم. خطی ممتد و سیاهرنگ به خود متوجهم میکند. کانونِ دیدم را متمرکز میکنم بر آن. تَرَکی بر دیوارکِ ساختمانمان افتادهاست که یکسرش، که به لبۀ پنجرۀ عبادتگاهم نزدیک است، سوراخی یکبندانگشتی است و آن دیگر سرش به زمین میرسد.
شتابِ حرکتکردنشان تند است، هنگامی که آفتاب بر آنها و دیوارِ سیمانی میتابد و زمینِ زیرِ پایشان گرم و داغ میشود؛ هر موجودی از دریافتِ هرمِ جانبخشِ آفتاب جانِ تازه و شورِ زندگی میگیرد.
عصرِ دیروز که برف باریدن گرفته بود، دیدم که آهسته میروند، آهسته و پیوسته. آنها در به انجام رساندنِ فعالیتهای همهروزهشان پایدارند. عجب موجوداتیاند! با اینکه سرما بر آنها اثر کرده بود، گاماسگاماس در راه بودند دیوارنوردانِ دوست داشتنی.