به دستِ خود درختی می‌نِشانم
به پایَش جویِ آبی می‌کشانم
کمی تخمِ چمن بررویِ خاکش
برای یادگاری می‌فشانم
درختم کم‌کم آرَد برگ‌وباری
بسازد بر سرِ خود شاخساری
چمن رویَد در آنجا سبز و خرّم
شَود زیرِ درختم سبزه‌زاری
به تابستان که گرما رو نُماید
درختم چترِ خود را می‌گشاید
خُنُک می‌سازد آنجا را زِ سایه
دلِ هر رهگذر را می‌رباید
به پایش خسته‌ای بی‌حال و بی‌تاب
میانِ روزِ گرمی می‌رود خواب
شود بیدار و گوید «ای که آنجا
درختی کاشتی، روحِ تو شاداب!»
عباسِ یمینی شریف
