خدایا! بشکن این آیینه‌ها را
که من از دیدنِ آیینه سیرم
مرا رویِ خوشی از زندگی نیست
ولی از زنده ماندن ناگزیرم
از آن روزی که دانستم سخن چیست
همه گفتند «این دختر چه زشت است!
کدامین مرد او را می‌پسندد؟
دریغا دختری بی‌سرنوشت است!»
چو در آیینه بینم رویِ خود را
درآید از دَرَم غم با سپاهی
سیه‌روزی نصیبم کردی اما
نبخشیدی مرا چشمِ سیاهی
به هر جا پا نهم، از شوریِ بخت
نگاهِ دل‌نوازی سویِ من نیست
از این دل‌ها که بخشیدی به مردم
یکی در حلقۀ گیسویِ من نیست
مرا دل هست، اما دلبری نیست
تنم دادی، ولی جانم ندادی
به من حالِ پریشان دادی اما
سرِ زلفِ پریشانم ندادی
به هر جا ماهرویان رخ نمودند
نبردم توشه‌ای جز شرمساری
خریدم گوشه‌ای سردرگریبان
به درگاهِ تو نالیدم به زاری
چو رخ پوشم زِ بزمِ خوبرویان
همه گویند «او مردم‌گریز است»
نمی‌دانند زین دردِ گران‌بار
فضایِ سینۀ من ناله‌خیز است
به هر جا هم‌گنانم حلقه بستند
نگینش دختری نازآفرین بود
زِ شرمِ رویِ نازیبا در آن جمع
سرِ من لحظه‌ها بر آستین بود
چو مادر بیندم در خلوتِ غم
زِ راه مهربانی می‌نوازد
ولی چشمِ غم‌آلودش گواه است
که در اندوهِ دختر می‌گدازد
به بامِ آفرینش جغدِ کورم
که در ویرانه هم ناآشنایم
نه آهنگی مرا تا نغمه خوانم
نه روشن‌دیده‌ای تا پر گشایم
خدایا! بشکن این آیینه‌ها را
که من از دیدنِ آیینه سیرم
مرا رویِ خوشی از زندگی نیست
ولی از زنده ماندن ناگزیرم
خداوندا! خطا گفتم ببخشای
تو بر من سینه‌ای بی‌کینه دادی
مرا همراهِ رویی ناخوشایند
دلی روشن‌تر از آیینه دادی
مرا صورت‌پرستان خوار دارند
ولی سیرت‌پرستان می‌ستایند
به بزمِ پاک‌جانان چون نَهَم پای
درِ دل را به رویم می‌گشایند
میانِ سیرت و صورت، خدایا!
دلِ زیبا بِه از رخسارِ زیباست
به پاسِ سیرتِ زیبا، کریما!
دلم بر زشتیِ صورت شکیباست
تهران، ۱۳۴۶
مهدیِ سهیلی
شعرِ دخترِ زشت از کتابِ «اشکِ مهتاب»، انتشاراتِ سنایی
