آخرین رنگریزی غروب پاییزی که در واپسین پسین طلایی ش زردی ردایش ش جای به سرخی افق بخشید تا تراژدی زیبایی نبودنش مرا به انتظار شعف شفق فردایش امیدی دوباره دهد و حاصل آن غروب پلی بود به بلندای یلدا و اینچنین زمستانم را متولد شدم و بردباری وهم انگیز درختان بلور آگین تحسین م را هدیه گرفتند و قامت راست درختان این باغ زمستانی در بالا پوش با وقار سفید ؛ چشم را لبریز از تماشا کرد. نویسنده: امیر قاسمی