
به نام خدا
مدتهاست ذهنم درگیر مسئله ای هست که شاید خیلی از جوون های هم سن و سال من درگیرش باشن.
مسئله «خوشبختی»
در این مورد حرف بسیار است، اما دوست دارم قسمتی از تجربه هام رو به اشتراک بگذارم.
ببینید! در این بیست سال و اندی که از خدا عمر گرفتم، به یه نتیجه رسیدم. «انسان زمانی به خوشبختی میرسه که شیوه درست زندگی کردن رو یاد بگیره.» یاد بگیره چطور تفریح کنه. چطور رابطه هاشو مدیریت کنه و حتی با چه آدمایی دم خور باشه. چطور پول دربیاره (و به چه مقدار). و چطور اونا رو خرج کنه و هزاران چطور دیگه که زندگیمون رو میسازه..
اولین چیزی که مهمه؛ برا خودمون ارزش قائل باشیم و همین طور برا آدمایی که دور و اطرافمون هستن.
و بعد به دنبال یادگیری باشیم. این تعلیم و یادگیری هست که جواب همهی اون چطور ها رو میده...