به نام او که هرچه داریم از اوست و هرچه نداریم از حکمت اوست
چند مدتی هست که چیزی ننوشتم. راستش دستم به نوشتن نمی رفت.
دیگه مثل قبل نمی تونستم ذهنم رو یه جا متمرکز کنم و چیزی بنویسم.
مریض شده بودم.
اما نه از این مریضی هایی معمولی..
مریضی من درد خیلی زیادی داره..
فرقش هم با بقیه مریضی ها اینه که من درد دل داشته و دارم..
خیلی هم بد درد میکنه. چرا که یه کسی رو ندارم تا بتونم باهاش یه دست و یه رنگ باشم.
اول فکر میکردم که فقط من موندم که تنهای تنها هستم، اما بعد متوجه شدم که خیلیای دیگه هم به این درد دچار اند.
ای کاش رفیقی، همسفری، همراهی چیزی از راه برسد و حال این مریض رو به موت را روبه راه کند..
