آغو‌ش

می خواستم در آغوشش بگیرم که خودش را عقب کشید.
دستانش را گرفتم به سمت خودم کشیدم. به خودم گفتم دیگر راه فرار نداری.

اما باز دستانش را با بی رحمی از دستانم کَـند و با ناراحتی جلوی من ایستاد؛ با همان چهره جدی اش که از قبل جذابترش می کرد چشمان درشت و مشکی اش را به چشمان من وصل کرده بود..

به او گفتم:

چه شده مگر نگفتی بعد از ازواج دیگه مشکلی نیست، درست می شه؟
اما او فقط سکوت کرد. انگاری پشت این لبانی که به سکوت دوخته شده اند هزاران هزار کلمه است که قرار گذاشته اند مثل سونامی به سمت من بیایند و مرا غرق کنند، آن هم در جای که هیچ غریق نجاتی نیست که بخواهد خودش را به آب بزند و مرا نجات دهد.

یک حسی به من گفت که همین الان از خانه بیرون روم و سوار بر ماشین تا می توانم از اینجا دور شوم.

اما این نظر عقلم بود. هر کاری کردم که قلبم را هم رازی کنم او دیگر رازی نشد.

جمع میان عقل و قلب می شود قلب.

باز مثل همیشه قلب پیروز شد و ایستادم. ایستادم تا دلیلش را بدانم. همانجا بود که حسی عجیب و قدرتمندی آمده بود پشت در قلبم و درب می زد. انگار داشت درب را از چهار چوب بیرون می کشید. وقتی دید که جوابش را نمی دهم، از همان پشت درب شروع به فریاد کشیدن کرد..

دوســــــــــــــــــــــتـــــــــــــــــــــــــتـــــــــــــــــــــــــــــــــ نـــــــــــــــــــــــــدارد...

باز به او اعتنایی نکردم ولی او آرام نمی گرفت. شاید مشتی فلفل به او خورانده و به او آب نداده باشی.
داشت پر و بالش را به در میزد تا شاید دلم بسوزد و حداقل به حرفش گوش دهم.

ولی خودمانیم. یک لحظه به حرفش گوش دادم اما در جواب خودم گفتم: حالا دیگر خیلی دیر شده است.



خوب منتظر بودم که دلیلی برای این رفتارش بگوید.

من هم عصبانی شده بودم.

به چشمانش زل زدم.

این قدر عصبانی شدم که احساس کردم از گوشهایم دارد بخار می زند بیرون..

آنچنان بود که انگار همان فلفل را به من داده و اجازه باز کردن دهانم را نداده باشند...



منتظر بودم..



سکوت مرگ باری میان ما رد و بدل می شد..

کم کم حس عصبانیت داشت تبدیل به حس ترس می شد..

به خودم می گفتم هنوز دیر نشده. دو پا داری دو پای دیگر هم قرض کن، فقط فرار کن...

در همین فکر ها بودم.

یک باره اتفاقی افتاد..

اتفاقی که اصلا فکرش را نمی کردم..

نزدیک بود قلبم ا کار بیفتند...

این قدر احساس ترس و عصبانیت با هم مخلوط شده بود که نمی توانستم بگویم چه شده..





جمع بین ترس و عصبانیت شده بود عشق...

این جواب را از اشکهایی که روی گونه هایم جاری شده بودند فهمیدم.



بعد مرا گرم در آغوش گرفت..

آن قدر گرم که داشتم می سوختم. این گرمای عشق بود. آتش عشق بود که داشت از میان ما زبانه می کشید..

چه حس خوبی داشت در آغوش کسی باشی که در دنیا تک است، اصلا دنیا را با او و برای او می خواهی..