
میگن یه روز به مارکز گفتن چی شد که شدی مارکز؟ گفت چهل سال هر شب چهل صفحه نوشتم. شبایی هم که چیزی واسه نوشتن به ذهنم نمیرسید، چهل صفحه مینوشتم "چیزی واسه نوشتن ندارم..."
البته نمیدونم واقعیه یا نه؟ ولی هرچیه قشنگه. اینکه تا این حد به نوشتن متعهد باشی و متعهد بمونی. خیلی از ماها کم و بیش مطالعه داریم. حالا کم یا زیاد. کاغذی یا مجازی. ولی اینکه خودت یه چیزی بنویسی یه عالم دیگهس. انگار یه چیز جدیدی خلق میکنی. یه مفهوم جدید. یه دیدگاه جدید. یه افق جدید، یه رویای جدید، و کسی که نوشتهتو میخونه، با کلماتت واسه خودش عالمی رو که براش نقاشی کردی تو تصوراتش زنده میکنه. خیلی قشنگه... نه؟؟