
چشامو باز میکنم!
اولین چیزی ک هر روز میبینم و باعث میشه لبخندش مثه روز اول بچسبه،
عکسیه ک قرار بود بقولت:گنگش بالا باشه اما، مثه همیشه دیوونه بازی هات باعث شد از ته دل بزنیم زیر خنده و بشه تنها تصویری ک من و تو کنارهمیم:)
بود و نبودت واسم فرق داشت..
مثه بهشت و جهنم
روز و شب
سفید و سیاه
آسمون و زمین
خنده و گریه!
بودنت خوده خوده بهشت بود
اما نبودنت..
مثه آتیش زدن بهشت ک بعده ی مدت کوتاه تبدیل میشد ب جهنم..
از وقتی ک نیستی همه روزام شب شدن
تموم رویاهای سفیدم لباس سیاه تنشون کردن،رفتن خودشون و دفن کردن تو قبرستون ذهنم
از خونه ای ک ت آسمونا واسه خودمون درست کرده بودیم از ارتفاع ۱۰۰۰ کیلومتری با سر خوردم ب زمین
دیگه بعد نبودنت همه خنده هام جاشونو دادن ب گریه هایی ک توی لبخندای فیکم ویترین شده..
بعد تو دیگه لبخندمم یادم رفته،فقط روبروی آدما گوشه های لبمو میدم بالا..
بعد تُ دیگه کسی نیس بغلم کنه
دیگه کسی این منه جدیدو بلد نیست
دیگه کسی نمیتونه ماه بشه واسه تاریکیام:)
دیگه اسمونم همش ابر داره
همش بارونیه
بعضی وقتام برف میاد ت ۶ متر!
همش سرده..
پر از بی حسیه
ی بی حسیه مطلق ب همه چی و ب همه کس
الا تُ..
مگه میشه یادم بره؟
وقتایی ک بعد چن مدت همدیگرو میدیدیم دیوونه بازی هات باعث میشد آدمای توی خیابون عجیب نگامون کنن و واسمون سر تکون بدن:))
منم هی آستین بلوزه چهار خونتو میکشیدم و با خنده میگفتم:نکن،ابرومون رف
وایمیستادی وسط خیابون! براتم مهم نبود سدِ راهه مردمیم
تو چشام نگاه میکردی و میگفتی:
عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت
همه سهل است،تحمل نکنم بار جدایی
من الان تو همون خیابونم!
دقیقا همونجایی واستادم، ک شعر خوندی برام
دیگه نمیتونم بغضمو قورت بدم
نمیره پایین
اشک میشه
میچکه از چشام
یکی
دوتا
سه تا
حسابشون در میره
اصلا بزار بریزه شاید یکم از دلتنگیام کم کنه
دورمو ی نگاه میکنم
تک به تک تموم چهرهایه آدمایی ک میبینمو کنکاش میکنم شاید ردی از تُ داشته باشن..
اشکامو پاک میکنم
ی لبخند میزنم،دسته خاطراتمونو میگیرم و ب راهم ادامه میدم و شعره عراقی رو زمزمه میکنم:
درِ گلسِتان چشمم ز چه رو همیشه باز است؟
به امید آنکه شاید تو به چشم من درآیی