منظره ی قشنگ روبرومو سعی میکنم با تمومه جزئیاتش ت ذهنم ذخیره کنم!
غروبه خورشید،جذابه واسم
ته اون نور و روشنایی
تاریکیه مطلقه:)
شب ی ماه داره ک غرق نشه ت تاریکیش
ی ستارهاشو داره..
من ماه داشتم ت شبای تاریکم؟
ی لبخند میاد ر لبم
پاتوق مون تنها جاییه ک حالمو خوب میکنه
و مثله همیشه من زودتر رسیدم:))
بقول پاتریک: وقتی نیستی منتظر میمونم تا بیای.
بالاخره میای و مثله همیشه؛
چایی با توعه، قندش با من
پشمک با توعه،شکلات فندقی با من
مارابو با توعه،پاستیل با من
خنده با توعه،از ته دلش با من
کتاب با توعه،خوندنش با من
چن مین میگذره
نگاه میکنم ب نیم رخت
میدونم خودت نیستی..
انگار دودستی نقاب ت نگه داشتی ت غمه چشاتو نشون نده
اما با منم؟!
منی ک تو رو بیشتر از خودم میشناسم
بیشتر نگات میکنم باعث میشه از ت لاکت بیای بیرون و ی لبخند بهم بزنی از اون لبخندات ک چال رو لپت میوفته
-چته؟
+حال من شوریده چه محتاج بیان است
رنگه رخه من بین ک بیانی است موجه
-ب وجود این نقاب؟!
+ی بار یادمه حالم بد بودگفتم خودمو خوشحال نشون بدم شد ی روز،ی هفته،ی ماه و عادت کردم
من ب این نقاب عادت کردم.
-همه از این نقابا دارن اما با رفیقاشونم؟
لبخند میزنی..کم کم لبخنده پاک میشه جاش اشکه ک ب لبت نرسیده پاکشون میکنی میگی و میگی و میگی..
چقد دلت پره
چقد بغضه ت گلوت
چقد زخم خوردی از این آدمای نامرد
چیکار کردن با مهربون ترین آدمه دنیام
قلبه قشنگت چ تاریک شده
چ سرده
میام بغلت کنم..
چرا صورتم خیسه؟
چرا گریه میکنم؟
چرا
خواب بود؟!
نفسم و با ی پوف میدم بیرون
همیشه میای ت خوابم و میشه ی خواب بد!
اما خوابتم قشنگه..
ساعت دو نصفه شبه
هندزفریو میزارم تو گوشم
و صدات پلی میشه
هی میزنم عقب
تا دوباره صدای خنده های از ته دل تو ک خیلی وقته سراغی ازت نمیگیرن و گوش بدم
خندش با توعه اما این دفعه گریش با من..
"NYX"