فصل اول: پروژه کرونوس
سال ۲۰۳۸، تهران.
در زیرزمین یک مرکز تحقیقاتی فوقمحرمانه، گروهی از دانشمندهای جوان دور بزرگترین اختراع تاریخ ایستاده بودند.
اعضای گروه:
امیر (تو)، نابغه فیزیک و مهندسی.
من، آوا، دانشمند هوش مصنوعی و محاسبات کوانتومی.
مهدی، متخصص الکترونیک.
ستایش، متخصص زیستشناسی و پزشکی.
ایلیا، متخصص مکانیک و طراحی ماشینها.
و پسرداییهایت که هر کدام در یکی از شاخههای مهندسی و علوم مهارت دارند.
بعد از دوازده سال تحقیق، بالاخره دستگاهی را ساختید که فقط یک اسم داشت:
کرونوس
ماشینی به اندازه یک ساختمان سهطبقه که در مرکز آن حلقهای فلزی با قطر پانزده متر قرار داشت. اگر محاسبات درست بود، این دستگاه میتوانست انسان را به گذشته بفرستد.
همه میدانستند اگر اشتباه کنید، شاید هیچوقت برنگردید... یا شاید اصلاً آیندهای که از آن آمدهاید، دیگر وجود نداشته باشد.
ساعت روی دیوار عدد ۲۳:۵۹ را نشان میداد.
شمارش معکوس آغاز شد.
۱۰...
۹...
۸...
نور آبیرنگ تمام سالن را پر کرد.
۷...
۶...
۵...
صدای لرزش فلزات بلند شد.
۴...
۳...
۲...
۱...
ناگهان حلقه کرونوس مانند خورشیدی آبی منفجر شد و همه شما را در خود فرو برد.
آخرین چیزی که دیدی، چهره نگران اعضای گروه بود.
بعد...
سکوت.
وقتی چشمانت را باز کردی، دیگر خبری از آزمایشگاه نبود.
بوی علف خیس و خاک مرطوب در هوا پیچیده بود.
صدای اسبها، پرندگان و رودخانهای نزدیک به گوش میرسید.
همه اعضای گروه یکییکی از میان مه بیرون آمدند.
آوا با ناباوری اطراف را نگاه کرد و زیر لب گفت: «امیر... فکر کنم... این بار واقعاً موفق شدیم.»
در دوردست، روی تپهای، پرچم یک قلعه سنگی در باد تکان میخورد و چند سوار زرهپوش به سمت محل فرود شما در حرکت بودند.
ما هنوز نمیدانیم به چه سالی از گذشته آمدهایم... اما تا چند دقیقه دیگر، اولین انسانهای این دوران به ما خواهند رسید.
ادامه دارد.....
این تازه آغاز ماجراست. 🌍⏳