
از وقتی یادم میاد میخواستم بنویسم؛ میل به نوشتن با من بود، عطش و گاهی عقده.
نوشتن و گشتن با واژهها سبکم میکنه، سنگینی، رخوت و گاهی بیرحمی زندگی رو کم رنگ میکنه. واژهها، ولگردهایی که سالهاست تو ذهنم پرسه میزنن، منتظر یه مسیر، یه جاده برای گام برداشتن که نوشتن این مسیره، این جاده است، عینه یه نفس عمیق که گاهی خیلی بهش نیاز داری. خط به خط جلو میرم، پیش میرم و میذارم کلمات جام تصمیم بگیرن.
دوران ابتدایی که غیر از پیدا کردن مفهوم اولیه رفاقت تنها موهبتی که برای من داشت اجبار در نوشتن انشاء بود، اولین گام های لرزان نوشتن، عادت داشتم روی یک صندلی سرپا وایستم و بلند بلند متنی که برام بسیار عزیز بود رو بخونم، فارغ از اینکه کسی گوش میده یا نه.
بیشتر نوشتههام تا 22 - 21 سالگی مربوط میشد به خاطراتم یا چیزی که تو زندگیم پیش میومد و ذهنم رو درگیر میکرد، خیلی وقتها گرفتاریها و اشتباهاتم رو مینوشتم و در اکثر مواقع بسیار تند و تیز به خودم میتاختم! انگار تاوان و انتقام کارهای نکرده و اشتباهاتم رو قرار بود واژهها ازم بگیرن، یک بازخواست خیلی بیرحمانه بابت خطا و خریتهایی که هر انسانی - اونم تو اون سن - ممکنه ازش سر بزنه.
سالهای نوجونی فرا رسید و نوشتن رنگ و بوی جدیتر گرفت. خواستهها و آرزوهای بزرگتر و جدیتر، نشدنها و تلخیهای بیشتر. هر نشدن، هر شکست، رابطهی من و واژهها رو عمیقتر کرد؛ نوشتن مرهم زخمها شد و گاهی محرم رازها – میگم گاهی چرا که به قول داستایوفسکی انسان بعضی از خاطراتش رو برای خودش هم نمی خواد بازگو کنه.
نوشتن برای من یک هنر منحصر به فرد و ویژه است. نویسنده کسی که با ترکیب کلمات به دیگران یاد میده، آگاه میکنه و از همه مهمتر و درخشانتر، باعث تفکر و اندیشه میشه. این قدرت شگفت انگیز کلماته که با یک ذهن هنرمندانه میتونه درِ تفکر رو برای شخص دیگه باز کنه، دری که گاهی یک عمر برای ما بسته میمونه.
خیلیها مینویسن، منم مینویسم، برای خودم فارغ از قدرت قلم و توانایی و استعدادم، شاید تا الان یک پارگراف درست هم ننوشته باشم و شاید هرگز بانی تفکر، اندیشه، آموزش و گاهی آرامش کسی نشم، اما نوشتن و ولگردی با واژهها تسلی دهندهاس، خیلی. یک دوست که همیشه همراته، یک رفیق که فقط خودت با بیرحمی میتونی از خودت دورش کنی.
نوشتن گاهی عین معجزه است، زندگی روزهای سخت و دلخورکنندهی زیادی داره، هر روز که از خواب بیدار میشی دلیلی برای غم و کلافگی پیدا میشه یا کسی انگار ماموریت داره گند بزنه به حالت. گاهی موضوعی چنان ناراحتت میکنه یا استرس تمام وجودت رو میگیره که تنت به لرزه میفته، من تو این لحظات تمام ته موندهی قدرتم رو جمع میکنم و شروع میکنم به نوشتن. تمام افکار پرهیاهوی ذهنم رو رها میکنم روی کاغذ، این هیولاها وقتی رو کاغذ میان تازه میفهمی غولهای پوشالیای بیشتر نیستن؛ و این معجزهاس.
نوشتن برملا کنندهی افکاره که گاهی بدترین دشمنتن که اگه بتونیم راه درست رو با اونا پی بگیریم میشن بهترین دوست و رفیق فابریکت، که این راه از جاده نوشتن میگذره. باید اونا رو نوشت تا ماهیت گاهی قلابیشون عیان بشه.
این روزها که بیشتر از ده سال از جدی شدن نوشتن برام میگذره مدام به این فکر میکنم که واژهها سخاوتمندانه تو این سالها بهم کمک کردن تا پیش بیام، شاید کند، شاید آروم و احتمالا پر از اشتباه، ولی رو به جلو و در حال گام برداشتن. و چه چیزی بهتر از دوستی که تو تمام لحظات کنارته.
من اینجا از هر چیزی ممکنه بنویسم،
از نوشتن.