
به بهانه اسکار گرفتن سرزمین آوارهها نشستم و این فیلم رو دیدم.
داستان این فیلم اقتباسی از کتاب سرزمین خانه به دوشها: زنده ماندن در آمریکا در قرن بیست و یکم است. فیلم با فکتی از کارخانه امپایر شروع میشه که بعد از ۸۸ سال به دلیلی عدم استقبال مردم از محصولاتش ورشکست میشه سپس مخاطب با فرن که یکی از چندین کارگر این کارخانه بوده همراه میشود که از یک زندگی خوب به جایی رسیده که حالا تنها یک ون خانه او شده است.
داستان اما فقط داستان فرن نیست داستان قشری از جامعه آمریکا است که همونطور که در فیلم هم به اون اشاره میشه به این نوع از زندگی کشیده شدند. به همین خاطر هم هست که نه فقط ما ایرانیها که خیلی از کشورها با این فیلم ارتباط عاطفی برقرار نمیکنند چون این نوع زندگی رو از نزدیک نمیشناسیم و از ونهای مسافرتی فقط خاطرات خوش داریم.

درباره نکات فنی فیلم هم دو نکته بود که قابل توجه بود:
نکته اول دوربین سر شونه فیلم بود که تاکید داشت من مخاطب فیلم فقط نظارهگر فیلم نباشم بلکه همراه فیلم بشم.
و نکته دوم هم سکانسهای لانگشاتی بود که در قدم اول تنهایی فرن رو به رخ میکشید و دوم نشان دادن طبیعت آمریکا بود.
خلاصه اینکه فیلم با اینکه از نظر ساخت شاید بودجه و زمان عجیب و غریبی نبرده بود(ساخت فیلم ۴ماه زمان برده) اما داستان کسانی رو گفته که خیلیها فراموششان کردهاند.
پ.ن : کی کارگردانهای ایرانی یاد میگیرن اقتباس چیز بدی نیست و اینکه فیلمنامه اصلی(غیر اقتباسی) نوشتن کار هر کس نیست.
پ.ن : نکته! ما این همه کارخونه داریم که تعطیل و ورشکسته شدن اما هنوز نتونستیم یه فیلم بسازیم درباره این کارخونهها بدون ناله کردن، توی فیلمهای ما به این خاطر ناله و سیاهنمایی زیاده که بلد نیستیم داستان بگیم. کارگردان و نویسنده ایرانی قصهگو نیست.