
توی کشور هم هر وقت یه اثر نمایشی مخصوصا در حوزه کودک و نوجوان ساخته میشه، اولین حرفی که میشنوی استفاده از شخصیتهای بومیه.
شخصیت بومی یعنی چی؟ اصلا چه جور شخصیتی رو بومیه؟ اینکه یه ایرانی کاراکتری رو طراحی کنه یا داستانی رو بنویسه کافیه برای اینکه به نتیجه کار بگیم بومی؟
یه شخصیت وقتی قدرت تاثیرگذاری بالایی داره که مخاطب خودش رو یاد کارکتر دیگری نندازه و اگر طراح شخصیت به دام چنین اشتباهی بیفته تمام زحماتش به باد میره چون اون شخصیت نه فقط تاثیرگذار نیست که بیشتر مثل یه تابلو راهنما است و مدام ذهن رو پرت میکنه سمت شخصیت هدف که برای آثار ایرانی این کارکتر هدف بدون شک هالیوودی است. تو چنین موقعیتی هر قدر طراح ایرانی بیشتر قلم فرسایی کنه در واقع بیشتر تبلیغ اون کارکتر غربیه تا شخصیتی بومی.
مشکلی که کمیک ایلیا با اون درگیره دقیقا همین نکته است، کارکتر ابر شرور داستان که اسمش قائن است همونطور که تو عکس بالا میبینید آدم رو بیشتر یاد ابر شرور ارباب حلقهها میندازه و ذهن مخاطب به سمت دنیای تالکین هدایت میکنه یا اگر گیمر باشید و حافظه خوبی هم داشته باشید و مخاطب رو که مشغول ساختن دنیای ایلیا است به دنیایی دیگه پرت میکنه.

ایلیا در لوکیشنها هم دچار ضعفه، داستان ایلیا همانطور که توی جلد اول میبینیم توی تهران اتفاق میافته و بازار تهران و مرشد چلویی به خوبی تصویر شدهاند، اما فقط همین یک بار. در ادامه داستان گویی داستان در شهری خیالی جریان داره و ما شاهد المانی که ما رو یاد شهر تهران نمیبینم یا اینقدر کم و نا ملموسه که اصلا به چشم نمیآد. این خود دلیل دیگهای است که مخاطب نمیتواند تمام و کمال با داستان ارتباط بگیرد چون شهر شهری خیالی مثل گاتهام نیست (هر چند که گاتهام هم خودش المانهایی برای آشنا پنداری در خود دار).
خلاصه اینکه آرزوی موفقیت برای تیم کمیکا دارم و این نقدها برای پیشرفت کمیک بود چون انجام چنین کاری اون هم در ایران با چنین کیفیتی کار بزرگیه.