
توی جمعی نشسته بودم و کسی که نوبت سوال پرسیدنش بود پرسید: اگه یه دفعه بفهمید که جاودانه شدید؛ چه کار میکنید؟
با همون وقت کمی که داشتم و به لطف کتابی که دارم مطالعه میکنم (اسطورههای موازی)، یه جواب دو جملهای به ذهنم رسید و توی جمع گفتم.
جوابم این بود: جاودانگی اگر خوب بود که توی داستانها و اساطیر جاودانهها نمیکردن و اینکه چند روز اولشو سرگرم میشدم اما آخرش زندگی نه ملالانگیز که رقتانگیز میشد.
چند ساعتی گذشت تا اینکه از محل کار بیرون اومدم و توی مترو یاد جوابم افتادم. جوابم نکتهای داخلش بود که خودم هم متوجهاش نشدم؛ آدمی که در آرزوی جاودانه بودنه اما توی داستانها و اساطیرش جاودانهها هم اسیر مرگ میشن. این حکایت نه فقط برای زمانهای دور و اساطیر که همین الان هم انسان دوست داره جاودانه بشه و علم داره سعی میکنه این آرزو رو برآورده کنه، اما باز هم توی سینما و کتابش آدمای جاودانه سرنوشت خوبی ندارند و میمیرند.
خیلی موارد دیگه هم هست که از همین قانون! تبعیت میکنه و مثل جاودانگی اصلا دور از دسترس نیست.
مقدمه چینی نکردم که بخوام بعدش درباره فلسفه و روانشناسی و این جور موضوعات صحبت کنم، یه نکته جالب بود که بهش برخوردم. اگر شما هم تجربهای دارید خوشحال میشم به اشتراک بذارید.