سکوت دلهره‌آوری فضای سرد و تاریک داخل سنگر را پر کرده بود. تیربارچی و کمک جوانش پشت تیربار سیاه رنگشان تنگ هم چپیده بودند و داشتند از میان پنجره باریک سنگر که لوله سلاح مرگبارشان از آن بیرون زده بود، جنگل را می‌پاییدند.
خورشید تازه سپیده زده بود و هنوز کاملاً بر تاریکی چیره نشده بود. بوی خاک نم‌دار جنگل از آن‌سوی زمین صاف بی‌دار و درخت مقابلشان، مشامشان را پر کرده بود. به‌ظاهر چشم به جنگل دوخته بودند و حواسشان جمع نگهبانی‌شان بود؛ ولی هر از چند گاهی ذهنشان ترک پست می‌کرد و در آسمان خیالات و خاطراتشان برای خود می‌چرخید و دفتر زندگی‌شان را در میان پیچ‌وخم‌های مغزشان تندتند ورق می‌زد و دوباره سر پست حاضر می‌شد. ساعت‌ها بود آرام و بی‌‌حرکت آن‌جا کمین کرده بودند و شب را به صبح رسانده بودند و دیگر آخرهای نوبت پستشان بود.
یک هفته‌ای می‌شد از ستاد فرماندهی خبر رسیده بود قرار است به‌زودی دشمن عملیات بزرگی را آغاز کند و احتمال می‌دادند شاید جنگل هم یکی از گذرگاه‌های عبور لشکر دشمن باشد ولی زمان عملیات نامعلوم بود. سلاح و مهمات موجود در قرارگاه اندک بود و اگر اتفاقی می‌افتاد باید با همین تیربار آن‌قدر مقاومت می‌کردند تا نیروهای کمکی سر برسند.
آرام آرام چشمانشان داشت گرفتار شهوت خواب می‌شد؛ هردو در خلسه فرو رفته بودند و در خیالاتشان غوطه می‌خوردند.
تیربارچی تازه دیروز از مرخصی برگشته بود و بلافاصله هم سر پست فرستاده بودندش. لباس‌هایش هنوز بوی تازگی و تمیزی می‌داد و هنوز تصویر چشمان اشک‌آلود مادر رنجور و همسر همیشه نگرانش، آن‌گاه که در آستانه در، از آن‌ها دل می‌کند، از برابر چشمانش کنار نمی‌رفت و هنوز مویه‌های پسرکش که با دو دست کوچک خود محکم به پا‌ی او چسبیده بود و زار می‌زد: «بابا نرو! قول داده بودی دیگه نری ...» درون کاسه سرش می‌پیچید.
«لعنت به شیطون معلوم نیست امروز چم شده!» تیربارچی این جمله را زیر لب گفت و از آسمان خیالاتش پایین پرید، نیم‌نگاهی به کمک تیربارچی‌اش انداخت که حلقهٔ نقره‌ای رنگ ساده‌ای را که به گردن داشت با انگشت شست و اشاره‌اش آرام آرام نوازش می‌کرد. او هم با آن‌که نگاهش به سوی جنگل مات مانده بود اما درواقع هم‌آغوش خیالاتش بود و نامزدش را به یاد می‌آورد که بر روی سکوی ایستگاه، کنار قطاری که می‌خواست او را به جبهه جنگ بیاورد، ایستاده بود و حلقه‌ای را که حرف اول نامشان بر روی آن حک شده بود را با بندی به دور گردنش می‌آویخت: «منتظرت می‌مونم، چشم به راهم نذار.»
آوای دلنشین دلبر در سرش طنین‌انداز شده بود که ناگهان صدایی نخراشیده گوشش را پیچاند و رشته خیالش را پاره کرد و دوباره خود را داخل سنگر یافت.
- کجایی پسر؟
نگاهش را سوی صدا گرداند. تیربارچی پوزخندی زد: «حواست این‌جا نیست! کجایی؟»
جوانک کمک‌تیربارچی هم، لبخندی تلخ نشان او داد و پاسخ داد: «چی؟... همینجام ... حواسم هست سرجوخه.»
- معلومه!! ... حواست باشه این آخر پستیه سرمون به باد نره.
تیربارچی دوباره سرش را سوی جنگل گرداند که ناگهان جنبشی از لبه جنگل، پشت تنه تنومند درختِ بر زمین خورده‌ای، نگاهش را دزدید، چشمنا‌نش را با پشت دستش مالش داد که سراب خواب بر او غلبه نکرده باشد: «فکر کنم خبرهاییه؟»
با هشدار سرجوخه، کمک تیربارچی حس کرد ناگهان چیزی در وجودش خالی شد. از درون احساس سرما می‌کرد. حلقه را محکم در مشتش فشرد و آب دهانش را به سختی قورت داد. «یعنی اومدن؟! ...»
تیربارچی دوربین دو چشمی‌اش را مقابل چشمانش قرار داد و به تنه درخت چشم دوخت. قطره‌های عرق از کنار پیشانی‌اش تا نوک چانه‌اش سرازیر می‌شدند و از آن‌جا بر روی قنداق تیربار می‌چکیدند. صدای تپش‌های قلبش را می‌شنید؛ گویی می‌خواست از جا کنده شود.
«آماده باش!» صدای تیربارچی می‌لرزید. «پشت اون تنه بزرگه هستند که اون‌جا افتاده.» و با انگشت به آن سو اشاره کرد.
ناگهان دستی از پشت تنه درخت بالا رفت. با فریاد «حمله» سربازانی که در پس آن پناه گرفته بودند سر برآوردند و عربده‌کشان شروع به تیراندازی سوی آن‌ها کردند و به نوبت از پشت تنه درخت بیرون جهیدند و با تمام توان سوی آن‌ها یورش آوردند.
تیربارچی فریاد کشید: «آمادددده!» کمک تیربارچی سریع نوار فشنگ‌ها را به دست گرفت. تیربارچی هم بدون درنگ گلنگدن را با تمام توانش به عقب هل داد و انگشتش را محکم روی ماشه فشرد و هم‌زمان فریاد زد: «آتش!»
تیربار با غرش کرکننده‌ای به لرزه درآمد و رگباری از سرب داغ به سوی دشمن پرواز کرد. پوکه داغ بود که به این‌سو و آن سوی سنگر پرتاب می‌شد. جوانک کمک تیربارچی نوار فشنگ‌ها را به‌دست گرفته بود و نوار با سرعت از روی دستانش رد می‌شد و او با تمام نفرت فریاد می‌زد: «بی‌همه‌چیزها! لعنتی‌ها ... همشون رو بکش!»
تیربارچی با هیجان و دقت زیادی نیروهای دشمن را هدف قرار می‌داد و همچون برگ‌های پاییزی نقش بر زمینشان می‌کرد.
پس از چند دقیقه تبادل آتش میان دو طرف، کم‌کم از سیل مهاجمان کاسته شده بود، تیربارچی هم داشت خیالش راحت می‌شد که دمار از روزگار دشمن درآورده است که ناگهان کمک‌تیربارچی احساس کرد چیزی به مچ پایش برخورد کرد. سرش را به سوی مچ پایش چرخاند و به‌یکباره با وحشت فریاد کشید: «نارنجک!» و ناگهان انفجار!
دود و گرد و غبار تمام فضای سنگر را پر کرده بود. چشم چشم را نمی‌دید.
تیربارچی که با هشدار «نارنجک!» در لحظه انفجار، تیربار را رها کرده بود و سریع سرش را میان زانوانش پنهان کرده بود، با درد جانکاهی که همه وجودش را دربر گرفته بود سرش را بالا آورد. گوشش سوت میکشید. احساس می‌کرد مدام خنجری را در پشتش فرو می‌کنند. به‌سختی نفس میکشید. تمام تنش خون‌آلود شده بود.
تیربار هم روی سه‌پایه‌اش کج افتاده بود درست مانند سواری که تیر خورده است و بر روی زین اسبش آویزان مانده است و هر آن ممکن است سقوط کند.
تیربارچی خود را کشان‌کشان به پنجره سنگر رساند و کنار پنجره به دیواره سنگر تکیه داد. پشت تاری نگاهش کمک‌تیربارچی‌اش را دید که بی‌هیچ جنبشی کف سنگر دراز کشیده است. تمام کالبدش غرق در خون بود و مشتش محکم به دور حلقه نقره‌ای که بندش از دور گردنش کنده شده بود گره خورده بود.
ناگهان کسی از بیرون سنگر فریاد کشید: «پیروز شدیم! پیروز!»
تیربارچی آهسته و بااحتیاط از گوشه پنجره باریک سنگر نگاهی به بیرون انداخت، تصویر ناواضح فردی را دید که از بالای سنگر پایین آمد و سلانه‌سلانه از آن فاصله گرفت. چند گامی که پیش رفت ناگهان بر روی زمین دوزانو افتاد.
تیربارچی حدس زد حتماً سرباز دشمن است که جان سالم به‌در برده است. دستش را لرزان‌لرزان به سوی فانوسقه‌اش برد و هفت‌تیرش را از غلاف بیرون کشید و در حالی که زور می‌زد از درد فریاد نکشد آن را بر روی ضلع افقی پنجره تکیه داد و با دست مخالفش مچش را محکم گرفت و به سوی فرد زانوزده نشانه رفت. ناگهان صدای خش‌خشی گوشش را تیز کرد. صدای بی‌سیم بود: «مقاومت کنید! ... مقاومت کنید ما چند دقیقه دیگه می‌رسیم ...»
تیربارچی، به هر جان‌کندنی که بود چکشی هفت‌تیرش را عقب کشید و انگشت اشاره‌اش را سوی ماشه برد. چشمانش را بست و فوراً ماشه را چکاند. صدای شلیک داخل سنگر پیچ خورد و ناگهان سرباز دشمن مانند تنه درختی از کمر بریده شده بر روی زمین فروافتاد. تیربارچی که دیگر نای نگه‌داشتن هفت‌تیرش را نداشت همان‌جا رهایش کرد و خود را کناری کشید و پشت به دیواره سنگر پهن زمین شد. دیگر نمی‌توانست تکان بخورد. گویی سنگ شده است. سکون همه وجودش را گرفته بود؛ دیگر نه ترسی داشت و نه خیالی در سرش غوطه می‌خورد، فقط طعم مرگ بود که با سردی داخل سنگر درآمیخته بود.
