ویرگول
ورودثبت نام
امیر یحیوی
امیر یحیوی
امیر یحیوی
امیر یحیوی
خواندن ۱۱ دقیقه·۱۰ ماه پیش

داستان کوتاه؛ مرگ افتخار

عروس از پشت پنجره قدی اتاق، محو تماشای دامادش بود که داخل حیاط عمارت داشت آخرین گروه میهمانان را بدرقه می‌‌کرد. خودروی میهمانان که به‌سوی دروازه عمارت راهی شد، داماد هم به‌سمت عمارت چرخید تا به نزد عروسش بازگردد که ناگهان دیدگانش به قامت سپیدپوش او پشت پنجره افتاد. لبخندی زد و برایش دست تکان داد، عروس هم در پاسخ دست تکاندنِ داماد، درحالی که لبخند کم‌رمقی بر چهره‌اش نقش بسته بود، دستش را بالا آورد و تکانی داد.

با آمدن داماد سوی عمارت، عروس پرده را تا آخر کشید. سپس چرخی زد و آهسته سوی تخت‌خواب دونفره‌ای که انتهای اتاق، کنج دیوار تکیه داده شده بود، گام برداشت. کنار تخت که رسید همان‌طور که ایستاده بود کفش‌‌های پاشنه بلندش را با کمی تقلا از پا درآورد:

- هوف...! راحت شدم؛ پاهام داشت می‌شکست.

سپس، نگاهی به میز آرایشش که چند گامی آن‌سوتر از تخت قرار داشت، انداخت. کفش‌ها را همان‌جا کف اتاق رها کرد و سوی میز رفت و خودش را روی صندلی مقابل آن جا داد. 

زیر نور شمعدانی سه شعله‌ پایه‌بلندی که روی میز بود به تصویر چهره‌اش داخل آیینه خیره شد. لحظه‌ای بعد، نگاهش را از آیینه کند و به کشوی بالایی میز دوخت. آهسته کشو را بیرون کشید، دست داخلش کرد و یک پاکت نامه که از قبل کناره‌اش پاره شده بود را بیرون آورد. از سمت پارگی‌، پاکت را روی کف دستش برگرداند حلقه نقره‌ای رنگ ساده‌ای از داخلش سر خورد و کف دستش افتاد. گوشه برگه‌ای را  هم که از پاکت بیرون زده بود با  همان دستی که حلقه در آن بود کامل بیرون کشید و پاکت را روی میز رها کرد. برگه را به دست دیگرش داد و تای برگه را باز کرد، نگاهی به داخلش انداخت و لحظه‌ای بعد آن را هم روی میز، بر روی پاکت گذاشت. حلقه را با نوک انگشتان اشاره و شستش گرفت و کمی چرخاندش تا دو حرفی که بر روی بدنه آن حک شده بودند دربرابر چشمانش پدیدار شدند، سینه‌اش سنگین شد و بغض گلویش را فشرد. اشک داخل چشمانش جمع شد. نمی‌توانست نگاه از حلقه بردارد. خیره به دو حرف روی آن، آرام‌آرام در خلسه خاطراتش غرق شد؛ از میان بخارهای سفیدی که همه‌جا را پرکرده‌ بودند خودش را دید که بر روی سکوی ایستگاه راه‌آهن دربرابر سرباز جوانی که به‌زور پشت لبش سبز شده بود، ایستاده است. قطاری که در کنار سکو توقف کرده بود مدام سوت می‌کشید تا مسافرها هرچه زودتر سوار شوند. سرباز سرش را به سویش خم کرد تا او حلقه‌ نقره‌ای رنگی را که یک روبان قرمز باریک از داخلش رد شده بود، مانند گردن‌بندی به دور گردنش بیاویزد. زن جوان پس از آویختن روبان به دور گردن جوانک سرباز، با بغض، لبخندی تحویلش داد و گفت:

- منتظرت می‌مونم، زود برگرد.

خواست لب‌هایش را به گونه جوانک برساند که ناگهان صدای ناله‌مانندی دوباره داخل اتاق برگرداندش. هنوز همان‌طور مات و مبهوت حلقه نقره‌ای رنگ میان انگشتانش، روی صندلی، مقابل آیینه نشسته بود.

- این در باید روغن‌کاری بشه، بدجور قیژقیژ می‌کنه!

عروس سرش را سوی صدا که از سمت در اتاق به گوش می‌رسید، چرخاند و داماد را میان چهارچوب در دید که عصاقورت داده ایستاده است و  با در ور می‌رود و غرولند می‌کند. با صدایی خسته گفت:

- بیا تو، فردا درستش می‌کنی.

داماد پس از وارسی کوتاه در، آن را آرام بست و با شوق سوی عروسش آمد، مقابل تخت که رسید ناگهان، پایش به کفش‌های پاشنه‌بلند رهاشده کف اتاق برخورد کرد، خم شد و کفش‌ها را برداشت و بر روی تخت، درست روبه‌روی عروس نشست و کفش‌ها را پایین تخت جفت کرد. درحالی که برای لحظه‌ای هم از عروسش چشم برنمی‌داشت با دست چپش گره پاپیونش را باز کرد و همان‌جا دور گردنش رهایش کرد. بعد سر آستین راست کتش را با همان دست چپش گرفت و روی ران پایش گذاشت. عروس سرش پایین بود و توجهی به داماد نمی‌کرد. داماد که بی‌محلی نوعروسش برایش سوال‌برانگیز شده بود، برای آن‌که چیزی گفته باشد و سکوت سنگین اتاق را بشکند، به زبان آمد:

- عجب روز شلوغی بود!

عروس در همان حال که  سرش پایین بود، با بی‌میلی پاسخ داد:

- آره، روز شلوغی بود.

داماد از لحن عروس حس کرد حواسش خیلی این‌جا نیست‌. از روی تخت برخاست و به سویش رفت. به کنارش که رسید، به‌نرمی چانه‌اش را با دست چپ گرفت و بالا آورد. با این‌که اتاق نیمه‌تاریک بود؛ ولی زیر سوسوی نور شمع‌های شمعدان می‌شد رد اشکی را که سیاهی آرایش چشمانش را تا زبر چانه کشیده بود، ببیند. با تعجب و نگرانی پرسید:

- چی شده عزیزم؟! چرا گریه کردی؟!

و پیش از آن‌که پاسخ عروسش را بشنود. به‌یکباره نگاهش به حلقه‌ای که سر انگشت اشاره‌اش بود افتاد:

- این دیگه چیه؟

عروس دستش را از روی میز بلند کرد و نفسی بیرون داد و پاسخ داد:

- امروز صبح نامه‌رسون برام آورده.

- نامه‌رسون؟!

- آره، تو درگیر مقدمات مراسم عروسی بودی نشد زودتر نشونت بدم.

- ببینمش.

سپس حلقه را از دست عروسش گرفت و با دقت ورندازش کرد:

- روش یه چیزی حک شده.

و سریع آن را زیر نور شمع گرفت:

- دو تا حرف روشه!

عروس با پشت انگشت‌ اشاره‌اش گوشه چشمانش را پاک کرد و به زبان آمد:

- آره یکیشون حرف اول اسم خودمه.

داماد جاخورد، با تعجب پرسید:

- و ... اون یکی؟!

- اون یکی حرف هم ... حرف اول ... اسم نامزد سابقمه. قبلاً که دربارش بهت گفته بودم.

داماد ناگهان تنش یخ زد، چند گامی به عقب برداشت و آرام بر روی تخت نشست.

- ولی ... تو که گفته بودی اون ... اون توی جنگ کشته شده!

- آره کشته شده.

- پس این چیه؟!

- پدرش برام فرستاده.

- پدرش؟!

- آره پدرش. انگار همون پنج سال پیش که پسرش توی جنگ کشته شده بود، ارتش همراه با یک سری وسایل شخصیش براش پست کرده بود؛ ولی مثل این‌که بسته گم‌شده بود و پس از چهار سال اداره پست توی انبار میون بسته‌های ارسال‌نشده پیداش کرده و برای مرد بیچاره فرستاده. اون پیرمرد هم که حلقه رو تو وسایل‌ها دیده و می‌دونسته من به پسرش دادم. پس از کلی پرس‌وجو، بالاخره بعد از یک سال، آدرس من رو  پیدا کرده و برام فرستاده.

- این هدیه شگفت‌انگیز هم توی روز عروسیمون رسیده دست تو. عجب پیشکشی شگفت‌انگیزی! به خاطر همین اشک ریختی؟ حتماً یاد عشق قدیمیت افتادی؟

- دروغ چرا، آره ... ولی خب اون دیگه نیست ... مرده.

با گفتن واژه «مرده»، دوباره بغض گلویش را فشرد، اما سریع خودش را جمع‌وجور کرد و به‌زور لبخندی به لب نشاند و با لحنی شوخ‌طبعانه ادامه داد:

- بهتره تو هم حسودی نکنی. من که قبلاً دربارش برات گفته بودم ... بعدشم من الان پیش توام و تصمیم هم ندارم حالاحالاها از پیشت برم.

عروس از روی صندلی برخاست و آهسته به سوی پنجره رفت. مقابل پنجره که رسید، گوشه پرده را کمی کنار زد و نگاهش را به قرص ماه دوخت. دوباره چشمانش تر شده بودند. داماد که هنوز در شوک بود کمی صدایش را بالا برد:

- آ... آره مرده، ولی عشقش که هنوز توی دلت نمرده.

عروس بدون آن‌که چشمانش را از ماه بردارد، پاسخ داد:

- مگه می‌شه عشق بمیره؟! اون هم عشقی که هیچ‌وقت به وصل نرسیده؛ ولی هرچی بوده گذشته دیگه هم برنمی‌گرده.

- اگه الان اون زنده بود تو زنش شده بودی!

- اگه اون الان زنده بود من هرگز شهر و کشورمو رها نمی‌کردم، بیام توی یه کشور غریب. من و تو هم احتمالاً هیچ‌وقت همدیگه رو توی اون موزه نمی‌دیدیم؛ اون‌وقت هیچ‌وقت علاقه‌‌ای هم  بین من و تو نبود. اصلاً این جنگ لعنتی اگه نبود شاید زن تو هم هیچ‌وقت تو رو ترک نمی‌کرد و تو الان با بچه‌های قدونیم قدت داشتی توی عمارت اجدادیت بازی می‌کردی؛ به جای این‌که بفروشیش و کشوری رو که براش جنگیدی ول کنی و بیای یه کشور دیگه.

- شاید ... ولی من اون زن رو برای همیشه فراموش کردم.

عروس نفس عمیقی کشید و رو به داماد کرد و ادامه داد:

- تو تلاش کردی کسی رو فراموش کنی که تو رو ترک کرده، قلبت رو شکسته؛ ولی نامزد منو جنگ ازم گرفته. البته ... می‌شه گفت زن سابق تو رو هم جنگ ازت گرفته؛ هرچند به‌جاش یه مدال بهت داده؛ یک مدال افتخار.

داماد نگاهی به مدالش که همیشه و همه جا با افتخار آن را بر روی سینه کتش نصب می‌کرد انداخت و بعد نگاهی به دست راستش کرد که بی‌هیچ حرکتی آویزان مانده بود.

عروس دوباره سوی تخت گام برداشت و صندلی مقابل میز آرایش را به سوی تخت چرخاند و روی آن نشست:

- جنگ سرنوشت هممون رو عوض کرده. کلی آدم رو یا ناقص کرده یا  زیر خاک فرستاده. همین جنگی که تو با افتخار مدالش رو به سینت زدی، جون کلی از همرزمات رو گرفته، دستت رو ازت گرفته، زنت رو ... جنگی که اگه ادامه داشت الان من و تو هنوز دشمن هم بودیم ... شایدم اگه منو می‌دیدی بهم شلیک می‌کردی.

داماد کاملاً ساکت بود، تقریباً جملات آخر عروس را نشنید. اصلاً حواسش به‌جا نبود چشمانش به نقطه‌ای مات مانده بودند؛ ولی برخلاف جسم در سکونش، ذهنش به‌شدت در تکاپو بود. خاطراتش به‌شکل درهم‌وبرهمی، در سایه‌روشن خیالاتش تندتند ورق می‌خوردند و بی‌هیچ نظم و ترتیبی در برابر دیدگانش به‌یکباره ظاهر و سپس ناپدید می‌شدند.

در میان این خیالات آشفته، برای لحظه‌ای ذهنش پرتاب شد به آخرین عملیاتی که در آن، فرمانده یکی از دسته‌های پیش‌قراول بود. خودش را دید که دست بالا برد و به سربازانش فرمان حمله داد و آن‌ها عربده‌کشان سوی سنگر دشمن یورش بردند. به‌یک‌باره، دنیا دور سرش چرخید. چرخید و چرخید و ناگهان ایستاد؛ این‌بار صورت وحشت‌زده بی‌سیم‌چی‌اش را دید که پشت تنه تنومند درخت فروافتاده‌ای، از ترس کز کرده است و او سرش فریاد می‌کشد که بزدل نباشد و به سوی دشمن یورش ببرد. بی‌سیم‌چی تمام تنش می‌لرزید؛ اما از جایش برخاست، خودش را خیس کرده بود. ناگهان دوباره فریاد سربازها در سرش پیچید و به‌چشم‌برهم‌زدنی خود را در میانشان دید که سوی سنگری که تیرباری از داخلش آن‌ها را به رگبار بسته بود حمله می‌کردند و یکی‌یکی گلوله می‌خوردند و روی زمین می‌غلتیدند و او در میان هجوم سرب‌های داغ، همچنان گلو پاره می‌کرد که سربازانش نترسند و به سوی دشمن بتازند. ناگهان همه‌جا تاریک شد. چشم چشم را نمی‌دید. به‌یکباره در دل تاریکی دری سوی روشنایی گشوده شد و  همسرش را دید که چمدان به‌دست در آستانه در ایستاده است و او هم بر روی یک صندلی مقابل در نشسته است و از غم رفتن او زار می‌زند. خواست دست راستش را بالا بیاورد که اشک چشمانش را پاک کند، اما نتوانست. نگاهی به سمت راستش کرد، دستش سرجایش نبود، وحشت کرد. همان لحظه صدای شلیک گلوله‌ای در مغزش پیچید، دنیا دور سرش تاب خورد و بعد دوباره همه‌جا آرام شد. حالا درازکش بر روی خاک افتاده بود و در همان وضعیت، چشمانش با چشمان بی‌سیم‌چی‌اش که پلک نمی‌زد و کمی آن‌طرف‌تر از او دراز شده بود گره خورد. از زیر تن بی‌جان بی‌سیم‌چی، جوی خونی به‌سوی او سرازیر بود. جوی خون نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد تا مقابل چشمانش رسید. همه‌جا رنگ خون شد و بعد دوباره سیاهی. اکنون جز سکوت هیچ نبود؛ اما این سکوت مرگبار هم دیری نپایید. در دل سیاهی صدای خش‌خشی‌ را شنید. لابه‌لای این خش‌خش صدای کسی به گوشش رسید، گویا از پشت بی‌سیم کسی فریاد می‌زد: «مقاومت کنید ... مقاومت کنید ... ما تا چند دقیقه دیگر می‌رسیم.» سیاهی آرام‌آرام شروع به محوشدن کرد و او خود را دربرابر وزیر جنگ دید که به او لبخند می‌زند و مدال افتخاری را با میخ و چکش به سینه‌اش می‌کوبد و او خبردار درمقابلش ایستاده است. خواست دستش را بالا بیاورد و احترام نظامی بگذارد که متوجه شد دستش بالا نمی‌آید. چشمانش دوباره سیاهی رفت و دوباره سکوت. اما سکوت باز هم دوام نداشت. صدایی از دور دست در سرش می‌پیچید؛ این‌بار صدای زنانه‌ دلنشینی بود که از دور می‌آمد و مدام نزدیک‌تر می‌شد و گوشش را نوازش می‌کرد:

- خوبی؟ خوبی عزیزم؟

سیاهی آرام‌آرام، کنار رفت و در روشنایی، چهره ناواضح زنی دربرابر دیدگانش پدیدار شد ابتدا چنین پنداشت همسر سابقش است؛ ولی تصویر چهره که واضح‌تر شد خیلی زود پی برد این زن، همسر جدیدش است که با نگاهی مهربان بالای سرش نشسته است و سرش را نوازش می‌کند. دیگر نه تاج عروس بر سر داشت و نه لباس سپید بر تنش. گویا دیگر کابوسی هم در کار نبود. آب دهانش را قورت داد:

- آ .. آره خوبم ... فقط نور ... یکم اذیتم می‌کنه.

- الان درستش می‌کنم.

زن از کنار تخت برخاست و به سوی پنجره رفت و پرده را تا آخر کشید تا نور صبحگاهی پشت پرده بماند و به چشمان مرد نتابد.

مرد که تازه حالش داشت جا می‌آمد دوروبرش را نگاهی کرد و خود را روی تخت یافت. تنش را بالا کشید و به دیواره تاج تخت تکیه داد.

- فک ... فکر کنم دیشب باز هم تشنج کردم؟

- آره، وسط حرفامون بود که یه‌دفعه حالت بد شد. شانس آوردی روی تخت بودی وگرنه تا صبح باید کف اتاق می‌موندی. من که زورشو نداشتم تو رو بلندت کنم.

- آره... شانس آوردم. بدجورم شانس آوردم.

مرد چشمانش درگیر کتش شده‌بود که روی چوب‌لباسی مقابل تخت آویزان بود و مدال افتخارش را می‌دید که بر روی سینه‌‌ کت خودنمایی می‌کرد.

داستانداستان کوتاهنویسندگی
۰
۰
امیر یحیوی
امیر یحیوی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید