ویرگول
ورودثبت نام
امیر یحیوی
امیر یحیوی
امیر یحیوی
امیر یحیوی
خواندن ۵ دقیقه·۱ سال پیش

داستان کوتاه؛ افتخار پیروزی

فرمانده با احتیاط بسیار، سرش را از پشت تنه تنومند درختِ به‌خاک فروافتاده‌ای که در پس آن پناه گرفته بود، بالا آورد. دوربین دوچشمی‌ رنگ‌ و رو رفته‌اش را سوی سنگر تیربار دشمن که چند ده متری جلوتر چون ماری زنگی چنبره زده بود، نشانه گرفت. از پشت لنزهای دوربین، کلاه‌خود‌های دو سرباز دشمن را داخل سنگر می‌دید که بی‌‌هیچ جنبشی داشتند پشت سلاح مرگبارشان، دیده‌بانی می‌کردند.

سرش را آهسته پایین آورد و سوی سربازانش چرخاند که پشت این جان‌پناه پوسیده بر روی خاک نم‌دار جنگل مچاله شده بودند و به‌شدت مراقبت می‌کردند در تیررس تیربار قرار نگیرند. خستگی در چهره آفتاب‌سوخته‌شان موج می‌زد. دلش به‌حالشان می‌سوخت، ولی جنگ بود و در میدان جنگ سرباز چاره‌ای جز جنگیدن ندارد و فقط لذت پیروزی است که همه این خستگی‌ها را از جان و تن به‌در می‌کند.

میان آن‌ها و سنگر دشمن یک زمین صاف بی دار و درخت پهن بود که تیربارچی‌ها‌ کاملاً  بر آن سلطه داشتند و حالا که سربازان خسته پس از پیاده‌روی طاقت‌فرسا از میان جنگل، خود را تا به این‌جا رسانده بودند باید به‌عنوان دسته پیش‌قراول، این جغد شوم را که بدجایی لانه کرده بود از پیش رو برمی‌داشتند تا نیروهایی که در پی آن‌ها در حال پیش‌روی بودند  به‌آسانی از این مسیر گذر کنند و هرچه زودتر به جبهه اصلی برسند.

بی‌سیم‌‌چی که کنار فرمانده پناه گرفته بود، با صدایی بی‌رمق کنار گوشش نجوا کرد: «قربان! بهتر نیست صبر کنیم تا دسته بعدی هم برسه، اون‌ها آرپیچی‌زن هم دارن.»

فرمانده نگاه‌ تندی به صورت رنجور بی‌سیم‌چی بیچاره‌اش انداخت و با لحنی تحقیرآمیز پاسخ داد: «معلومه چی می‌گی سرباز!؟ شجاعتت کجا رفته؟ یعنی ما با این تعداد نفرات نمی‌تونیم حریف دو تا مترسک بی‌عرضه دشمن بشیم. می‌خوای افتخار این پیروزی رو دو دستی تقدیم دیگران کنیم؟!» بی‌سیم‌چی چهره‌اش از شرمندگی چنین پیشنهاد بی‌شرمانه‌ای سرخ شد و سرش را پایین انداخت و ساکت شد.

فرمانده پس از کمی درنگ، ادامه داد: «گوش به‌گوش به سربازها بگو برای فتح سنگر دشمن آماده باشید. دستم رو که بالای سرم آوردم با تمام توان حمله می‌کنیم.»

بی‌سیم‌چی سرش را بالا آورد و آرام گفت: «بله قربان.»

خبر حمله در کسری از دقیقه، پچ‌پچ‌کنان، به گوش همه سربازان رسید و خودشان را جمع‌وجور کردند و آهسته و بی‌صدا گلنگدن‌ها را کشیدند و چشم دوخته به فرمانده آماده صدور فرمان حمله شدند.

فرمانده به خودش تکانی داد و دوباره سنگر دشمن را زیرنظر گرفت. لحظه‌ای بعد دستش را تا نزدیکی شانه‌‌اش بالا آورد تا سربازها وضعیت حمله بگیرند. آن‌ها نیز با دیدن دست فرمانده، درحالی که تلاش می‌کردند سرهایشان از آن سوی تنه درخت دیده نشود چمباتمه زدند و دست به‌ماشه آماده یورش شدند. سینه‌هایشان تند تند عقب جلو می‌شد، صورت‌هایشان خیس عرق شده بود و درونشان پرآشوب بود.

فرمانده نفسش را در سینه حبس کرد و ناگهان با تمام توان دستش را بالا برد و فریاد زد: «حمله!!!»

سربازان با پرواز دست فرمانده به بالای سرش و شنیدن فرمان حمله، تندی جست زدند و از جان‌پناه پوسیده‌شان دل کندند و درحالی که سنگر دشمن را زیر آتش گرفته بودند عربده‌کشان به سویش یورش بردند.

تیربار تنوره می‌کشید و پی‌درپی سرب داغ سوی مهاجمان پرتاب می‌کرد، سربازان هنوز چند گامی پیش نتاخته بودند که تعدادی‌شان تنشان میزبان سرب‌های داغ شد و بر روی زمین غلتیدند، برخی سربازها که توان پیکار با تیربار را در خود نمی‌دیدند، هراس به دلشان افتاد و پا به فرار گذاشتند. فرمانده که پشت سرشان می‌دوید. با تمام وجود نعره زد: «نترسید! نترسید! برگردید...» و چندنفری را که داشتند می‌گریختند یقه‌شان را گرفت و به جلو پرتابشان کرد. دو سه نفری از دستش فرار کردند ولی گلوله‌های تیربار امانشان ندادند. فرمانده دوباره به غرش درآمد: «فقط بزدل‌ها از میدان نبرد فرار می‌کنن. مثل یک مرد باشرف بجنگید ...» و خودش نیز پشت سربازها به دویدن ادامه داد.

سربازها که با شنیدن فریادهای فرمانده سرشان دوباره داغ شده بود با شهامتی باورنکردنی سوی تیربار یورش می‌بردند و تیربار هم  چون برگ درخت پاییزی نقش بر زمینشان می‌کرد.

سرانجام، سربازی زخمی به هر جان‌کندنی که می‌شد، سینه‌خیز خود را به ورودی سنگر رساند و ضامن نارنجکی را که در دست داشت با دندان بیرون کشید و درون سنگر پرتاب کرد و ناگهان انفجار!غرش تیربار خاموش شد؛ گویی که هرگز به صدا در نیامده بود. سرباز زخمی نیز که انگار خیالش از انجام ماموریتش آسوده شده بود آهی پردرد کشید و از نفس افتاد.

فرمانده دوان‌دوان خود را به بالای سنگر رساند. حسابی از نفس افتاده بود. دستانش را روی زانوهایش گذاشت و چند باری با دهان باز نفس عمیقی کشید. نفسش که مقداری جا آمد، کمر راست کرد. لبخندی کم‌رنگ بر چهره‌ عرق‌کرده‌اش نشست. سینه‌ ستبر و پیروزمندانه دو دست مشت کرده‌اش را بالای سرش برد و با آوایی نخراشیده بانگ برآورد: «پیروز شدیم! پیروز!» و با شادمانی به سوی سربازانش چرخید که به یکباره صدا در گلویش خشک شد. فقط جنازه بود که پشت سرش قطار شده بودند. دیگر هیچ سربازی روی پا نبود. دستانش شل شدند و پایین افتادند. لبخند بر روی لبان ترک‌خورده‌اش خمیده شد. بی‌رمق از بالای سنگر پایین آمد و در میان جنازه‌ها چند گامی حرکت کرد. پس از آن هیاهوی خون‌بار حالا سکوت مرگباری همه‌جا را پر کرده بود و فقط بوی خون و گوشت سوخته به مشام می‌‌رسید. بی‌اختیار بر روی زمین زانو زد و سرش را پایین انداخت که ناگهان صدای خش‌خش بی‌سیم گوشش را تیز کرد، سر بلند کرد و نگاهش را  سوی جهت صدا گرداند. چند گام آن سوتر جنازه بی‌سیم‌چی‌اش را دید که بی‌هیچ جنبشی درحالی که گوشی بی‌سیم را محکم‌تر از جانش به مشت گرفته بود بر روی زمین دراز شده بود و باریکه خونی از زیر تن بی‌جانش جاری بود.

از میان خش‌خش گوشی بی‌سیم، صدایی به سختی شنیده می‌شد: «مقاومت کنید! ... مقاومت کنید! .... ما چند دقیقه دیگه می‌رسیم ...»

 

داستانداستان کوتاهنویسندگی
۱
۰
امیر یحیوی
امیر یحیوی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید