ویرگول
ورودثبت نام
امیر یحیوی
امیر یحیوی
امیر یحیوی
امیر یحیوی
خواندن ۱۹ دقیقه·۲ ماه پیش

داستان کوتاه؛ آرزوهای بر دار

سال‌ها و ماه‌های عمرم و این اواخر دقیقه‌ها و ثانیه‌هایش چنان در برابر چشمانم به‌شتاب دویدند که امیدها و آرزوهایم حتی نتوانستند به گرد پایشان برسند؛ ولی من از این همه دویدن و نرسیدن هرگز نومید نشدم، و در این رقابت نابرابر، با همه‌ی توانم همچنان دویدم تا شاید سرانجام بتوانم بر بلندای یکی از آن‌ آرزو‌های نه چندان محال ولی دور و درازی که در سر داشتم، پرچمم را بالا ببرم. البته این آخرها آن‌قدر نرسیدم که از روی ناچاری قناعت‌ پیشه کردم؛ چنان‌چه اگر فقط دستم خاک یکی‌ از همین آرزوهای بر دل مانده را اندک لمسی هم می‌کرد، قطعاً ذوق‌مرگ می‌شدم؛ ولی افسوس که فقط عمر در این مسابقه مغلوبه هدر رفت و آرزوهایم یکی‌ پس از دیگری به زخم‌های عمیق زندگی‌ام تبدیل شدند. جالب این‌جاست، حالا هم که به پایان خط رسیده‌ام و در این چهاردیواری پر از خفگی، لحظه‌‌ها را می‌شمارم تا بالاخره چه‌وقت مهر پایان بر شناسنامه زندگی‌ام خواهد خورد، هنوز هم امیدوارم؛ شاید خنده‌دار باشد؛ ولی من هنوز امیدوارم. می‌گویم خنده‌دار است چون امیدواری برای کسی مانند من تقریباً غیرممکن است؛ در کودکی که از پدر شانس نیاوردم؛ تنها چیزی که از او به خاطر دارم این بود که در همان دوران خردسالی و بی‌دست‌وپایی من و خواهرم، صبح به قصد رفتن به سر کار از خانه بیرون رفت و دیگر هرگز برنگشت. هیچ‌کس از او خبری نداشت. انگاری یک‌دفعه قطره آبی شد و در دل زمین فرو رفت. اولش فکر کردیم اتفاق بدی برایش افتاده است؛ مادرم پاشنه ورکشید و هر سوراخی را که می‌شد سرکشید،  به پزشکی قانونی و هر بیمارستان و قبرستانی که می‌شد سر زد؛ ولی هرچه گشت بیش‌تر پیدایش نکرد. بعدها متوجه شدیم اتفاق بد برای ما افتاده است چرا که از گوشه و کنار فامیل شنیدیم با دخترخاله‌اش که پیش از وصلت با مادرمان دل در گروی محبت او  داشت دنبال سرنوشتان رفتند. شومی ناکامی آن عشق داغ که پدربزرگمان بر  دل پدرمان گذاشته بود، بعد مرگش، گریبان ما را گرفت و پدرمان رفت که رفت؛ انگار نه مادرمان وجود داشت و نه مایی که از گوشت و پوست و خونش بودیم  و این‌ طور شد که ما ماندیم و حوض ترک خورده‌مان.

مادر رهاشده‌مان کمر همت بست و تک خواستگارش را که صاحب‌خانه فرتوت و فس‌فسویمان بود را پراند و تک و تنها ما را به دندان کشید و کشان‌کشان از این خانه به آن‌ خانه شد و در آخر هم  قلبش رنج بیش‌‌تر از این تاب نیاورد و  از دست دنیا خلاص شد و  ما هم بقیه عمرمان را اسیر یتیم‌خانه‌ها شدیم که الحق بد هم نبو،د؛ سقف و لباس و غذای مجانی مهیا بود و کلی هم نوازش‌های از سر ترحم که آن‌هم قابل تحمل بود، تا این‌که به سن قانونی رسیدیم و اندک خوشی‌های قرضی‌مان هم ته کشید و یک راست پرتمان کردند وسط زندگی. حتی در دلبری و دلدادگی هم شانس نیاوردم و در اوج سرخوشی و لذت عشق، آن‌که همه جانم شده بود هم، نیشتر به جانم زد و  مرا حیران خود گذاشت و با کس دیگری هم‌سرنوشت شد؛ البته خواهرم می‌گفت همان بهتر که گذاشت و رفت، عشقی که در خیابان پیدا شود جز نکبت و بی‌آبرویی چیزی برای آدم نخواهد داشت؛ ولی مگر این دل صاحب مرده‌ی کرشمه ندیده، منطق حالیش می‌شود... شاید باور کردنش سخت باشد ولی من هنوز هم از همه وجودم می‌خواهمش.

یک مدت هم که شانس یارم شد و رفتم دانشگاه و چند ترمی روان‌شناسی خواندم ولی خب درس‌خواندن انگیزه می‌خواهد، حوصله می‌خواهد و از همه مهم‌تر پول می‌خواهد. پس پیش خودم قرار گذاشتم که من کار کنم و خواهرم درس بخواند.

ای داد از این روزگار بی‌مروت که سهم من از آن همه امید و آرزو شد یک مشت خیالات خام و یادآوری خاطرات تلخ ماجراهایی که ناجوانمردانه بر سر من آوار کرد، حتی در این لحظات پایانی زندگی‌ام  یقه‌ام را ول نمی‌کنند و مقابل چشمانم پشت سر هم رژه می‌روند.

از دیشب تا به حالا در این چهاردیواری تنگ با آن دیواهای پوسته شده‌اش که پر از یادگاری‌هایی با دست‌خط‌هایی کج و کوله و خرچنگ‌قورباغه است، بر روی تخت قراضه‌ای که نفس می‌کشی قژقژ می‌کند، دراز کشیده‌ام و در این اوهام احمقانه غوطه می‌خورم. دیگر دارم احساس می‌کنم سرم چنان متورم شده است که هر آن ممکن است از شدت خیالات که همگی یک‌صدا شده‌اند و داخل کاسه سرم قشقرق  به‌پا کرده‌اند، بترکد و آن همه رویاهای نرسیده و امید‌های بیهوده‌ام بر در و دیوار این اتاقک دلگیر بپاشد و همه جا را بوی تعفن محتویات مغزم پر کند ...

انگار صدایی می‌آید، قطعاً صدای ترکیدن مغزم نیست. صدای باز شدن قفل در است، باید سر از اوهامم بیرون بیاورم. فکر کنم آمده‌اند دنبالم.

پس از کلی تلق و تولوق در سلول باز می‌شود. سرباز دراز لاغرمردنی کج و کوله‌ای که کم مانده سرش به طاق در برخورد کند در میانه چهارچوب در ظاهر می‌شود.

«سرکار وقتش شده؟»

زبان‌بسته که گویا نگران‌تر از من است با صدایی خفه‌شده در گلو دهانش را کمابیش باز می‌کند: «آ ... آره ..‌ وقتشه. پاشو ... پاشو بریم» و با دستبند و پابند به سویم می‌آید تا دست‌ ‌هاو پاهایم را در بند کند. پشت سرش هم سر و کله سرباز چاق و چله‌ای که دکمه‌های پیراهنش در حال کنده‌شدن هستند پیدا می‌شود. مواظب است یک موقع دست از پا خطا نکنم؛ یاد سریال چاق و لاغر افتادم. لبخندی بر لبم می‌آید.

«خوشحالی که داری آویزون می‌شی!؟» این را آن سرباز چاق و چله می‌گوید.

- نه یاد چیزی توی دوران بچگیم افتادم.

- خوبه که می‌تونی هنوزم به چیزهای خنده‌دار فکر کنی. این‌جوری کم‌تر زجر می‌کشی.

به‌نظرم حرفش طعنه‌آمیز بود ولی دیگر جوابش را ندادم. یعنی حوصله‌اش را نداشتم با او بحث کنم که تو و آن دوست ناجورت باعث لبخند من شدید. اگر موقعیت دیگری بود از این‌همه ناجوری حتماً از خنده روده‌بر شده بودم.

پس از برگزاری آیین دست‌بندان و پابندان یک اعدامی، همراه به نگهبانان دراز و پهنم راهی سرنوشت مرگبارم می‌شوم.

مرگ هم چیز عجیبی است. با این که می‌دانی سرانجام یک روزی، یک‌جایی، بی‌‌‌هیچ خبری، چنان یقه‌ات را می‌گیرد و همه آرزوهای بی‌پایانت را زیر پاهایش له می‌کند و تو را چنان به زیر خاک می‌کشد که هیچ اثری از آثارت باقی نباشد؛ ولی همیشه فراموشش می‌کنی و هیچ‌وقت منتظرش نیستی‌؛ ولی من چندین روز و شب است که انتظارش را می‌کشم و هر لحظه که می‌گذرد درد انتظار همه وجودم را مثل خوره می‌خورد و حالا لحظاتی دیگر  خودم با پای خودم به سویش می‌روم تا گردنم را به دستش بسپارم. البته به دلخواه خودم سوی مرگ نمی‌روم که اگر اجبار قانون و حکم قاضی نبود تا چند ده کیلومتری عزراییل هم  پیدایم نمی‌شد، ولی چه کنم که قانون می‌گوید وقتی جانی را می.گیری، باید تاوانش را هم با جانت بدهی؛ آن‌هم چه تاوانی و چه  مرگی! مردن با طناب دار! احتمالاً باید خیلی درد داشته باشد. می‌گویند اول گردن آدم می‌شکند و بعد هم .... ای داد که چقدر این کار غیرانسانی است، ولی مگر حیوانات یا گیاهان هم کسی را دار می‌زنند؛ پس به نظرم دارزدن یک رفتار کاملاً  انسانی است، یک ابداع بشری برای مجازات گناهکاران. تازه‌اش مگر من کار انسانی کرده‌ام که انتظار لطف و محبت و نوازش انسان‌ها را داشته باشم؛ من هم جان یک نفر را گرفته‌ام؛ ولی ... ولی من یک گناهکار را کشته‌ام، یک دزد ناموس بی‌همه چیز  را؛ ولی خب قاضی گفت مملکت قانون دارد و من نباید سرخود حکم اجرا می‌کردم. آن هم حکم مرگ.

«مگر هرکی به هرکیست که هرکس بیفتد به جان مردم و آن‌ها را مجازات کند».

خانواده مقتول هم که برای جوان مرده‌شان الحق سنگ تمام گذاشتند و طوری وانمود کردند که گویا مردک هرزه، مستجاب‌الدعوه‌ای بوده که آلتش شفا می‌داده است. در طول جلسات دادگاه کلی قیل و قال بپا  کردند و مویه و وااسفا وااسفا سردادند که انگار مجلس ختم قهرمان دلاوری است که در راه دفاع از وطن، مظلوم و غریبانه جانش را فدا کرده است. خواهر بیچاره‌ام هم که کلی به دست و پایشان افتاد و ناله و فغان سر داد و چقدر خفت و خواری کشید؛ ولی ذره‌ای افاقه نکرد و دلشان نرم نشد و رضایت ندادند که ندادند و من حالا باید آن بالا، روی طناب دار چون نشانه‌ای برای عبرت دیگران تلو‌تلو بخورم و خانواده مقتول هم با تماشای نعش آویزان من، قند در دلشان آب شود. البته به آن‌ها هم نمی‌توان خرده گرفت، فرزند از دست داده‌اند، چه می‌دانستند که توله‌شان نرینگی سرگردانی است که می‌خواهد به‌زور خود را در آغوشی آرام کند. حتی اگر آن آغوش مال او نباشد. نمی‌دانم، شاید آن نرینه هم حق داشت، شاید آن‌قدر ناکامی کشیده بود و کف کرده بود که سر به خیابان‌ها گذاشته بود تا  آن‌جا دل بیقرارش را آرام کند و آتشی که هورمون‌ها به جانش انداخته‌ بودند را خاموش کند.

دیگر درست و غلط چیزی را نمی‌دانم. فقط این را می‌دانم درست است عاشق زندگی‌ام ولی دیگر از مرگ هم نمی‌ترسم یعنی می‌ترسم ولی تصمیم گرفته‌ام که نترسم، چاره‌ای هم ندارم، اصلاً بترسم چه خواهد شد، شاید اگر شجاعانه پای چوبه دار بروم این‌طوری به گوش خواهرم برسانند که مثل یک مَرد مُرد، مثل یک مرد؛ امان از این مردی و مردانگی که جنس مذکر هرچه می‌کشد از دست آن است.

ولی به‌هرحال، به‌خاطر کشتن یک آشغال این‌‌گونه مردن را دوست ندارم‌. ای کاش لااقل تیربارانم می‌کردند و من محکم و استوار، چون یک مبارز شجاع، جلوی گلوله‌هایی که همه تنم را سوراخ سوراخ می‌کردند می‌ایستادم و فریاد می‌زدم زنده باد ... زنده باد ... زنده باد چی؟! ... زنده باد هرچی. درست مانند قهرمان‌های داخل فیلم‌ها؛ بالاخره من هم برای خودم قهرمانی بودم، جامعه را از وجود یک آدم پلشت نجات داده بودم. یک آدم متجاوز که معلوم نبود تا آن شب کذایی به چند دختر یا زن بیچاره دیگر تعرض کرده بود که من آن شب، ناگهان جلادش شده بودم و دخلش را برای همیشه آورده بودم. هرچند خیلی تصادفی این ماجرا اتفاق افتاد؛ چرا که وقتی داشت در آن ساعت شب در محله‌مان دختر بیچاره‌‌‌ای را به‌زور داخل ماشینش می‌کرد تا به کام دلش برسد، من که تازه از سر کار برگشته بودم و کلی هم با صاحب‌کارم دعوایم شده بود،  مثل اجل معلق سر رسیدم و با دیدن این صحنه، رفتم به جلد قیصر و فردین و به جانش افتادم. واقعاً هم‌ نمی‌خواستم بکشمش؛ ولی خب درگیری بالا گرفت و نمی‌دانم که جوانک بی‌سروپا از کجایش چاقو در آورد و چه‌طور من چاقویش را از دستش درآوردم و ناغافل چند ضربه محکم در قلبش فرو کردم. همه وجودش و همه وجودم سرتاپا خون شده بود. دخترک که حسابی ترسیده بود بی‌آن‌که به من توجهی کند پا به فرار گذاشت و من هم از سوی دیگر راه فرار در پیش گرفتم، ولی گویا یکی از خاله‌خانباجی‌هایی باوجدان محل که از شانس بد من، همان موقع، پشت پنجره‌ خانه‌اش خیابان را می‌پاییده، مرا دیده بود و  شناخته بود و  به پلیس لو داده بود. من هم به دو روز نرسیده بود که  مامورها آمدند بالای سرم و مرا کت‌بسته با خود بردند.

در  جریان دادرسی معلوم شد مقتول یک بار هم پیش از این به خاطر پرونده‌ تجاوز مهمان دادگاه بوده است ولی قربانی‌‌اش رضایت داده بود و گفته بود چون شب بوده و تاریک او را با کس دیگری اشتباه گرفته است. شاید هم از آبرویش ترسیده بود یا شاید مرد متجاوز تهدیدش کرده‌بود، ولی هر چه بود بی‌خیال مجازاتش شده بود و طرف قسر در رفته بود تا خونش بیفتد گردن من.

آن دخترکی که من ناجی‌اش شده بودم هم هرگز پیدایش نشد و این‌چنین  شد که من محکوم به قتل و قصاص نفس شدم و کارم به دیوارهای تنگ این زندان کشید و الان هم که دارم سلانه‌سلانه به سوی مرگ می‌روم و آن جوانک‌های سرباز نیز به‌آرامی مرا همراهی می‌کنند. این بیچاره‌ها هم شانس ندارند، میان این همه جا برای خدمت سربازی کجا افتاده‌اند. هنوز پشت لبشلن کامل سبز نشده که باید سحر به سحر اعدامی ببرند و جنازه از چوبه دار پایین بکشند. خدا کند این آخرین بدشانسی‌‌شان باشد و بعدش به زندگی‌شان برسند. خوشبخت هم نشدند نشدند، فقط بدبخت نشوند؛ شاید هم خاطرات سربازی‌شان کابوس شبانه‌شان بشود.

مرا باش انگار خوشبختی و بدختی آن‌ها دست من است. اگر دعای من بگیر بود که در حق خودم افاقه می‌کرد. بیچاره‌ها بی‌‌آن‌که غری بزنند دارند تاتی‌تاتی‌کنان هم‌پایم می‌آیند. معمولاً نگهبانان خیلی حوصله زندانیان را ندارند و مدام از پشت سر آدم را هل می‌دهند و عجله عجله کن از زبانشان نمی‌افتد. ولی خب یک اعدامی دیگر دلیلی برای عجله کردن و بدوبدو ندارد. اتفاقاً در این زمان است که همه انسانیتشان یک دفعه فوران می‌کند. شاید هم این دو تا با خودشان می‌گویند یک چند دقیقه هم این بدبخت زنده بماند هم غنیمت است؛ هرچند هر لحظه از این غنیمت برای من عین زجرکشیدن است؛ ولی خب چه‌کار می‌شود کرد، همه این دم آخری می‌خواهند به آدمی که طلوع خورشید فردا را دیگر نخواهد دید حالی بدهند. دیشب که  رییس زندان و آخوند و دکتر و خلاصه همه می‌خواستند آخرین خواسته‌ام را برآورده کنند، البته قطعاً نه هر خواسته‌ای؛ یک چیزهایی مثل تلفن آخر، غذای دلخواه و خلاصه هرچیز بدردنخوری که در این آخرین لحظات مرگ دیگر پشیزی برای آدم ارزش ندارد. حتی دلم نخواست با خواهرم خداحافظی کنم؛ چرا که دیگر طاقت دیدن و شنیدن ذره‌ذره دق مرگ شدنش را ندارم.

خب ... مثل این‌که رسیدیم، زورم را زده‌ام تا الان محکم باشم و ترس به دلم راه ندهم؛ ولی از پشت در پنجره پنجره‌ای که  به سمت حیاط اعدام باز می‌شود دارم چوبه دار و آن حلقه‌اش را می‌بینم ... ای داد بر من ... انگار چیزی درونم خالی شد. زانوانم سست شدند. دارم از پا می‌افتم؛ ولی این دو تا چاق و لاغر  دستانم را محکم می‌گیرند و به هر سختی که می‌شود سرپا نگهم می‌دارند. سرباز دیگری که پشت در ایستاده است تا ما را می‌بیند در را باز می‌کند و ما داخل محوطه می‌شویم. همه هستند؛ رئیس زندان، نماینده دادستان، یک آمبولانس و دو خدمه‌اش، پزشک زندان، آخوند زندان و ...  و پدر مقتول‌. به اطراف چشم می‌گردانم خبری از مادرش نیست. احتمالاً برخلاف دلش که سخت مشتاق آویزان کردن من بود، چشمانش توان دیدن یک جنازه در حال تاب خوردن را ندارد‌. شاید هم می‌ترسد دلش نرم شود و رضایت دهد و شوهرش هم به‌دنبال او از جان من بگذرد و خون پسرشان بی‌تاوان بماند. خب گاهی این‌چنین می‌شود دل می‌خواهد ولی چشم نمی‌‌تواند خواسته دل را ببیند.

حالا که دارم چوبه دار را از نزدیک می‌بینم این سازه چوبی ساده با آن طناب آویرانش که سرش حلقه شده‌است چقدر وحشتناک است. وقتی نگاه می‌کنم قرار است جسدم بالای آن تاب بخورد، تازه به جدی بودن قضیه پی می‌برم. همه وجودم به لرزه افتاده است. قلبم دارد از دهانم بیرون می‌آید. خاک بر سر من، تو مگر کلانتر محل بودی، اصلاً  به توچه ربطی داشت. نمی‌دانم شاید هم اگر آن کار را نمی‌کردم الان از وجدان‌درد دیوانه شده بودم. این نمی‌دانم‌‌ها بدجور پدرم را درآورده‌اند؛ حتی از اعدام‌شدن هم بدترن ... و ... ولی نه اعدام شدن از همه چی بدتر است.

هنوز هوا تاریک است ولی تا چند دقیقه دیگر  هوا گرگ‌ومیش خواهد شد و سپیده‌دم خواهد زد و از من جز یک جسد آویزان دیگر  چیزی باقی نخواهد ماند. دیگر رویایی هم نخواهد بود. هنوز در بهت و وحشت چوبه دار هستم که فشار دستی را روی کمرم حس می‌کنم که  مرا به سوی پله‌های سکوی اعدام هدایت می‌کند. سر به عقب برمی‌گردانم آن سرباز تکیده زبان باز می‌کند: «برو بالا». می‌خواهم مثل میخی در زمین فرورفته سرجایم بایستم و حرکت نکنم. اصلاً نمی‌روم چکار می‌خواهند بکنند ... احتمالاً کشان‌کشان و با خفت مرا خواهند برد؛ پس مانند یک گوسفند حرف گوش‌کن آرام‌‌آرام از پله‌های مرگ  خودم را بالا می‌کشم، به خیال خودم دارم وقت‌کشی می‌کنم. این زندگی لعنتی با همه آن نکبت‌هایی که بر سرم ریخت، چقدر شیرین است که  هنوز توان دل‌کندن از آن را ندارم؛ فکر کنم حتی اگر مرگ دوای همه دردهایم هم باشد من درد زندگی را باز به درمان مرگ ترجیح دهم.

زیر طناب یک چهارپایه است. نمی‌خواهم بالای آن بروم ولی غرورم هم اجازه نمی‌دهد ننه من غریبم بازی دربیاورم. شاید کسی باورش نشود من هنوز غرور دارم. دارم می‌میرم ولی هنوز غرور دارم. خیلی احمقانه است ولی به خودم قول داده‌ام مثل یک قهرمان بمیرم. بالاخره که آن‌‌ها مرا بالا خواهند کشید. پس بهتر است لااقل قهرمانانه بمیرم. سرباز دراز پابندم را باز می‌کند و به چهارپایه اشاره می‌کند: «برو بالا»

من هم مثل یک بچه حرف‌گوش کن دمپایی‌هایم را در می‌آورم و با کمک سربازان  همراهم بالای چهارپایه می‌روم و درست روبه‌روی حاضران می‌ایستم؛ مانند یک قهرمان سینه‌ام را بالا می‌دهم. به همه نگاهی می‌اندازم، هیچ کس لبخند نمی‌زند حتی پدر مقتول. سرم را بالاتر می‌آورم تا به همه نشان دهم من از مرگ نمی‌ترسم. آن سرباز دراز دربرابرم می‌ایستد و دست‌بندی را که از جلو بسته شده است باز می‌کند و دستانم را از پشت می‌بندد بلافاصله از چهارپایه دیگری بالا می‌رود و حلقه طناب دار را چون ماری به دور گردنم می‌‌اندازد و با  یک حرکت آن‌را تنگ می‌کند تا اندازه گردنم شود. پیشانی‌ام عرق کرده است، اگر کار را زودتر تمام نکنند حتماً از حال می‌روم. خدا کند زودتر کار را تمام کنند دیگر طاقت این برزخ را ندارم. فکر کنم از قصد طولش می‌دهند که شاید پیرمرد از خون من بگذرد. از آن بالا زیرچشمی به او نگاه می‌کنم شاید می‌خواهد مرا بترساند و در لحظه آخر رضایت بدهد. خودم بارها صحنه رضایت‌دادن  ولی دم از قصاص قاتل را در تلویزیون دیده‌ام؛ ولی او  لبانش را چنان بسته است که فکر نکنم با هیچ آچار و انبری هم بتوان بازشان کرد.

نماینده دادستان پوشه‌ای را که در دستش گرفته است باز می‌کند و حکم قصاص مرا با صدای بلند می‌خواند و برای آخرین بار از پدر مقتول درخواست بخشش می‌کند. پیرمرد کمی مکث می‌کند و نگاهی به من می‌اندازد. در دلم غوغایی به پاست، می‌دانم، می‌دانم فقط می‌خواهد  تنبیهم کند. او نمی‌گذارد من به این راحتی بمیرم، از قیافه‌اش معلوم است؛ ولی زهی خیال باطل؛ رضایت نداد. نماینده دادستان به افسر مسئول اعدام رو کرد و گفت: «حکم رو اجرا کنید».

احساس می‌کنم شرمگاهم گرم شده است و  جریان باریکی از رطوبت را حس می‌کنم که لنگه پایم را خیس کرده و از پاچه شلوارم نم‌نم بیرون می‌ریزد؛ نباید به روی خودم بیاورم، باید مثل یک قهرمان بمیرم، ولی قهرمان چه کسی؟  اصلا چه کسی اهمیت می‌دهد...

آآآخ ... زیرپایم خالی شد. بین زمین و آسمان مانده‌ام. فشار وحشتناکی را بر روی گلویم حس می‌کنم. انگار یکی دستانش را دور گلویم فشار می‌دهد. پشتم تیر می‌کشد، دیگر همه چیز تمام شد. می‌خواهم تقلا کنم ولی نمی‌توانم؛ هم دستانم از پشت بسته است و هم نایی در بدن ندارم. همه چیز دربرابر چشمانم دارد تاریک و تاریک‌تر می‌شود نفسم دیگر بالا نمی‌آید خدایا من دارم می‌میرم! خدایا به دادم برس! خدایا! ...‌‌ پشت پرده تاری که مقابل چشمانم کشیده شده است، سایه‌ فردی را می‌بینم که دستش را با عجله بالا می‌برد. انگار دارد فریاد می‌زند...


همه‌جا تاریک است و جز سیاهی چیزی نمی‌بینم. فکر کنم تمام شد. مثل این‌که دیگر مرده‌ام، حالا باید منتظر آن نقطه روشنی باشم که قرار است پیدایش بشود و مرا ببلعد و بروم داخل تونلی که مرا به آن جهان دیگر ببرد. شاید آن‌جا برایم راحت‌تر باشد. آن‌قدر در زندگی دنیایی‌ام زجر کشیده‌ام که بهشت حداقل چیزی است که باید نصیبم شود. درد عجیبی در  وجودم حس می‌‌کنم فکر کنم بهدجای رفتن به بهشت، عذاب الهی از همین لحظه برایم آغاز شده است. آه خدای من دارم آن نقطه نورانی را می‌بینم که آرام‌آرام بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود اگر پیش خدا بروم، کلی حرف و گله دارم. از همه کس و از همه‌چیز بدگویی می‌کنم ..

نقطه نورانی مدام بزرگ‌ و بزرگ‌تر می‌شود و نوری که از آن می‌تابد، به‌شدت چشمانم را می‌آزارد. گویا خبری از هیچ تونلی نیست‌. این چشمانم است که  باز و بازترمی‌شوند. هنوز تار و مبهم می‌بینم و هنوز منگ هستم؛ ولی کاملاً آگاهم که دراز کشیده‌ام. بالش زیر سرم را حس می‌‌کنم. یک سطح سفید رنگ مربع مربعی در مقابل چشمانم می‌بینم که یک دایره  گرد نورانی بزرگ به آن چسبیده است. بله، درست است آن‌جا سقف است. صدای گنگ زنی را می‌شنوم که انگار از ته چاه می‌آید، هرچند نامفهوم است ولی مشخص است هیجان‌زده است. کم‌کم واضح‌تر می‌شود: «... خانوم پرستار! خانوم پرستار! به‌هوش اومد به‌هوش اومد تو رو خدا .‌‌‌..» به نظرم صدای خواهرم است. ناگهان چند بانوی سفیدپوش دور سرم می‌چرخند. «بگو آقای دکتر رو پیج کنند. عجله کن!» وسط این هرج ومرج صدای هق‌هق گریه‌ همه جا را پر می‌کند. می‌دانم خواهرم است که دارد زار می‌زند. نمی‌توانم از جایم تکان بخورم، حتی سرم را هم نمی‌توانم بچرخانم. ولی مطمئنم این‌جا ... این‌جا جهان مردگان نیست. این‌جا بیمارستان است و من هنوز نمرده‌ام ...


نسیم خنکی صورتم را نوازش می‌کند. هنوز اوایل مهرماه است ولی هوا دارد کم‌کم خنک و خنک‌تر می‌شود. گاهی صدای مرد وانتی هم از داخل کوچه می‌آید که می‌خواهد همه چیز مردم را بخرد: «یخچال، بشکه، اجاق گاز، کمد ...»  چند لحظه پیش هم که صدای گوش‌خراش خالی کردن تیرآهن می‌آمد. نشد یک بار بیایم روی  بالکن و کلی صداهای گوش‌خراش نشنوم.

«هوا دیگه داره سرد می‌شه بهتره بیایی تو» صدای خواهرم است که از پشت سر مرا مخاطب قرار داده است. نمی‌توانم سرم را بچرخانم. پنج سال پیش آن طناب دار لعنتی گردنم را شکست و هنوز هم درست نشده است. چرخاندن که بماند حتی نمی‌توانم بالا نگهش دارم. یک گردن‌بند طبی دورش پیچانده‌اند تا سرجایش محکم بماند. دست‌های خواهرم را احساس می‌کنم که دسته‌های ویلچرم را گرفته است. بی‌نوا تقلای زیادی می‌کند تا بالاخره موفق می‌شود مرا از بالکن به داخل اتاق بیاورد. ویلچرم را تا روبه‌روی تلویزیون هل می‌دهد و همان‌جا رهایم می‌کند. تلویزیون دارد اخبار پخش می‌کند. یک اعدامی پای چوبه دار بخشیده شده است و اکنون به دست و پای اولیای دم افتاده و از آن‌ها تشکر می‌کند. فکر نکنم تا به امروز یک‌بار هم روی پدر و مادرش را بوسیده باشد چه برسد به دست و پایشان؛ با یک من ریش و سبیل چه زاری می‌زند. حفظ بقا چه‌کارها با آدم نمی‌کند. برای هزارمین بار یاد آن شب هولناک می‌افتم که به لطف پیدا شدن آن دخترک قربانی از سر دار پایین کشیده شدم و از مرگ حتمی نجات پیدا کردم هرچند دیر، خیلی‌خیلی دیر ولی خب نمردم.

دخترک که خودش مدتی در شوک بوده وقتی کمی حالش بهتر شده بود می‌خواسته بیاید و شهادت آن شب هولناک را بدهد ولی پدرش از ترس آبرویش که نکند دخترش سر زبان مردم بیفتد، مانع شده بود؛ چیز ساده‌ای که نبود بالاخره موضوع ناموسی بود و خط قرمز خانواده‌؛ گور بابای من بیچاره؛ ولی دخترک که خبر  قصاص مرا از برادرش شنید دیگر وجدانش طاقت نیاورد و به هر زحمتی که می‌شد شبانه از خانه بیرون زد  و رفت سراغ کلانتری محل و آن‌ها هم پس از پیگیری و به این و آن زنگ بزن، افسر پرونده مرا از خواب بیدار  کردند و او هم بی‌معطلی با نماینده دادستان تماس گرفت و در آخرین دم‌های جان‌دادنم، من گردن شکسته را پایین آوردند و  بدین ترتیب زندگی گیاهی من آغاز شد. پدر دخترک نیز پس از پشت سر گذاشتن کلی کش و قوس و برو و بیای دادسرا و دادگاه، خانواده‌اش را برداشت و اسباب و اثاثش را جمع کرد و همگی رفتند ناکجا آباد. و من ماندم وبال گردن خواهرم و گرفتار درد و کابوس‌های شبانه و خاطرات لحظه اعدام. ولی خب بالاخره شانس به من هم رو کرد آن هم بدجور، البته بهتر است بگویم بدموقع؛ ولی من از زنده ماندنم راضی‌ام. تا لحظه مردن رفتم و برگشتم. هرچند با گردن شکسته و نخاع آسیب دیده آویزان خواهر بیچاره‌ام شده‌ام. ولی هنوز زنده‌ام. هرچند بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم من که دیگر رفته بودم بالای چوبه دار، ای کاش که همان‌جا همه چی تمام می‌شد؛. ولی خب گردش روزگار که به دست من نیست، خودش هر جور بخواهد با آدم تا می‌کند، من فقط یک اسیرم، اسیر روزگار.

داستاننویسندگیداستان کوتاه
۴
۰
امیر یحیوی
امیر یحیوی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید