ویرگول
ورودثبت نام
amir.shokohi1917
amir.shokohi1917
amir.shokohi1917
amir.shokohi1917
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

چالش کتابخوانی طاقچه: کوری

چالش تیر ماه: کتابی درباره شیوع یک بیماری.

نقد کتاب کوری- نوشته ژوزه ساراماگو- ترجمه ی زهره روشنفکر- انتشارات مجید.

کتاب کوری نوشته ی ژوزه ساراماگو پرتقالی است که این نویسنده در سال ۱۹۹۸ برنده ی جایزه نوبل ادبیات شده است. بعد از بارها نامزدی نوبل این مهم در سن ۷۶ سالگی برایش اتفاق افتاد.

خلاصه کتاب:

مردی پشت چراغ قرمز در ماشینش ناگهان کور می شود. اما نه از این نوع کورشدن. او همه چیز را سفید می بیند. گویی در وسط دریایی از شیر قرار داشته باشد.

فردی او را به خانه اش می رساند و پس از پیاده شدن شخص بیمار با ماشینش حرکت کرده و بدین ترتیب ماشین فرد کور شده را می دزدد.

همسرش او را به چشم پزشکی می برد؛ اما چشم پزشک علت این بیماری عجیب را کشف نمی کند. چشم پزشک مسئولین را خبردار می کند.

رفته رفته تعداد بیماران افزوده می شود و بیماران در ساختمان قدیمی افراد روانی( تیمارستان) قرنطینه می شوند.

چشم پزشک و دزد اتومبیل هم کور می شوند و به قرنطینه فرستاده می شوند. همسر چشم پزشک به بیماری مبتلا نمی شود ولی وانمود می کند که کور است و همرا شوهرش به قرنطینه می رود؛ او تا پایان داستان به این بیماری کوری عجیب مبتلا نمی شود.

نویسنده به وضعیت تیمارستان می پردازد.

در اوایل قرنطینه بیماران متوجه می شوند که آن روز در مطب چشم پزشک بودند.

تعداد بیماران کور افزایش می یابد.

در پی افزایش بیماران، نگهبانان تیمارستان به داخل آن از ترس مبتلا شدن نمی روند و هیچ نظارتی وجود ندارد. بیماران چون کور هستند قادر به توزیع خوراک و رعایت بهداشت نیستند.تعدادی از کور ها به وسیله ی نگهبانان و سربازان تیمارستان کشته میشوند که دزد اتومبیل هم بین آنها وجود دارد.

در قرنطینه دسته ای از کورهای اوباش، کنترل وضعیت را به دست می گیرند و از بقیه کورها می خواهند به خواسته شان تن دهند؛ از دادن پول، جواهرات، وسایل دیگر و... .

همسر چشم پزشک که تنها کسی است که بیناست سر دسته اوباش را از پای درمی آورد و با افرادی بخش آن ها را به آتش می کشد. آتش، تیمارستان را در بر می گیرد. بیماران کور فرار می کنند. از سربازان نگهبان اثری نیست و به شهر را می یابند.

بعد تر کورها یکی یکی بینایی شان را باز می یابند و شادی می کنند.

از مطالب کتاب:

اگر نمی توان زندگی کاملا انسانی داشت. باید از تمامی توان استفاده کرد تا زندگی کاملا حیوانی نشود.

خدای من، بینایی چه نعمتی است! دیدن، حتی اگر به سایه ی محو هم اکتفا شود، نعمت بزرگی به حساب می آید.

نقد:

در رمان کوری شخصیت ها نام ندارند. من هر وقت رمانی را می خوانم، شخصیت هایش را یادداشت می کنم تا وقتی در جایی دیگر از رمان با آن شخصیت روبه رو شدم یادم بیاید چه نوع شخصیتی است؛ اما در این کتاب شخصیت ها نام ندارند که من از این بابت خوشحالم. به نظرم این بدون نام برای خلاصه ی کتاب ها مناسب است. اگر این نوع رمان میشناسید در بخش نظرات معرفی کنید.

شاید ما باید به افرادی که کور هستند بیشتر توجه کنیم هم از طرف مسئولان و هم از طرف خودمان.

زن در چند جای داستان اعمالی را انجام می دهد که با شخصیت او در تضاد است به گونه ای که در شرایط عادی حاضر به انجام آن ها نمی شد ولی می بینیم که در شرایط بحرانی و برای بقا انجام همین کارها به گونه ای دیگر تعبیر می شود.

بخوانید پیش از آن که دیر شود.

پایان.

https://taaghche.com/book/59630/%DA%A9%D9%88%D8%B1%DB%8C?utm_source=ref_book_koori&utm_medium=post314&utm_campaign=blog



۶
۰
amir.shokohi1917
amir.shokohi1917
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید