برای پاسخ به این سوال باید از منظر دیپلماسی بین المللی این سوال مطرح شود که قطعنامه ها و تحریم های شورای امنیت سازمان ملل چه تفاوتی با تحریمهای یکجانبه و قوانین مصوب کنگره و سنای امریکا دارد؟
در برجام قطعنامه ها و تحریمهای شورای امنیت سازمان ملل به حالت تعلیق درآمد و تنها در صورت تخلف ایران از مفاد آن با استفاده از اسنب بک یا ماشه قابل بازگشت است و این ماده تا ده سال پابرجاست و بعد از این مدت کلاً قطعنامه ها و تحریمهای مربوطه لغو میگردند (سال 1404)
آنچه که آقای ظریف در مصاحبه اش به آن تاکید کرده اینست که این توافقی بود که امید را در دل مردم و مسئولین وقت زنده کرد اما چه میزان از ظرفیتهای آن استفاده شد؟
بحث عدم توانایی در جذب سرمایه گذاری در کشور ما فقط به دوران پسا برجام منحصر نیست برجام مسیرهای بسته شده بین المللی را دوباره باز کرد اما در عرصه اقتصاد چقدر از این مسیرها استفاده کردیم
و آیا اقتصاد ایران با تحریمهای یکجانبه آمریکا به این وضعیت رسیده است؟