ویرگول
ورودثبت نام
amir hussain
amir hussainنوشته های یک ذهن بیمار...
amir hussain
amir hussain
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

داستان کوتاه؛راز آن شب

شب، شب عجیبی بود. از آن شب هایی که یک لشکر از افکار به مغزش هجوم برده باشد. درد تنهایی بیشتر از دیگر شب ها اذیتش می کرد. همیشه زندگی خود را اینگونه توصیف می کرد؛ " نفرین شده". هربار که این لشکر ویرانگر حمله می کرد بی خواب می شد اما آن شب فرق داشت. خواب او را همانند یک عاشق به آغوش کشید.

ساعاتی از به خواب رفتن اش نگذشته بود که به حالت شوک آوری بیدار شد، برای لحظاتی نفس کشیدن از یادش رفته بود. این شوک زمانی کامل شد که در تاریکی و روشنی سایه زنی را دید که کنارش آرمیده بود. ضربان قلبش آنقدر بالا رفته بود که با انفجار فاصله ای نداشت. مدام از خودش می پرسد: "تو...؟ تو از کجا پیدات شد؟" اما چیز های دیگری هم بودند که باعث تعجب ش می شدند؛ "اینجا که خانه من نیست! دیشب چه اتفاقی افتاده؟ اصلا چقدر خوابیدم؟ "

هر طور بود بدون آن که زن را بیدار کند خود را به آشپزخانه رساند تا لیوانی آب بنوشد. قلبش از انفجار فاصله گرفته بود ولی همچنان در شوک بود. از خلوتی فضا استفاده کرد تا بتواند درک کند دلیل این اتفاقات چیست؟! در افکارش بود که ناگهان صدایی شنید ؛ "خوبی تو؟" زن رازآلود بیدار شده بود، زنی که وجودش ریشه در گذشته مرد داشت. زنی که یادآور حرف های گفته نشده بود! چون نمی دانست چه جوابی باید بدهد با رندی لبخندی زد و گفت "چیزی نیست برگرد به بخواب ! خوبم!". زن هم پاسخ ش را با لبخند و بوسه ای بر گونه اش داد. زمانی که زن به رختخواب بازگشت دوباره وارد شوک شد و مدام سوالات در ذهن ش پرسیده می شدند؛ "خدای بزرگ...چه اتفاقی افتاده… او اینجا چه کار می کند... کنار من"

این سایه یک تابلو بزرگ در پذیرایی بود که افکارش را پاره کرد. تصویری از هر دو شان در مراسمی که اصلا به یاد نداشت چه زمانی اتفاق افتاده است؟! از دیدن زن در لباس عروس در کنار خودش خوشحال بود و لبخند ریزی کنار لب ش آمد. روی مبل نشسته بود و همچنان به تابلو زل زده که این بار خواب مانند زندانبان به سراغ اش آمد. مقاومت زیادی کرد که خوابش نبرد اما کار نیفتاد.

این دفعه که بیدار شد بازگشته بود به همان خانه سرد و همان تنهایی خودش. نمیدانست که رویا بود یا واقعیت، آیا واقعا او را دیده بود یا شبح ای از درون خاطرات به شکارش آمده بود؟! هرچه بود از دیدن دوباره او خوشحال بود. دیگر صبح بود. حواسش را جمع کرد که به شبی که گذشت فکر نکند.

برای رفتن به سر کار آماده می شد. دوست نداشت صبحانه را در خانه بخورد به همین خاطر زودتر از همیشه بیرون زد تا مکانی برای خوردن صبحانه پیدا کند. بالاخره جایی را پیدا کرد. به گوشه ای رفت و منتظر ماند تا کسی برای گرفتن سفارش بیاید. همچنان در پیچ و خم افکارش گرفتار بود که ناگهان صورتی آشنا روبرویش دید. صورت همان زنی که شب قبل را در دنیایی نامعلوم در کنارش آرمیده بود، زنی که تصویر بزرگ ش بر دیوار خانه آویزان بود.

نمایش صورت زن می گفت که او هم مرد را شناخته. چشم هایشان در هم دوخته شده بود، هیچ کدامشان نمی توانستند از دیگری چشم بدزدد. مرد به این فکر می کرد این چشم ها همان چشم ها هستند. همان هایی که دیشب بودند و همان هایی که سال ها پیش بودند. درست شبیه اولین باری که او را دیدم.

اینکه کدام یک اول بود معلوم نشد، اما لبخندی از جنس همان لبخند شب پیش در کنار لب هردوشان ظاهر شد. اما این بار رویا نبود.

زنشبداستان کوتاهبی خوابیتنهایی
۱
۰
amir hussain
amir hussain
نوشته های یک ذهن بیمار...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید