پرسید: تو به سرنوشت اعتقاد داری؟
گفتم: نه … چرا باید باور کنم که اختیاری ندارم؟
گفت: اما من دارم… باور دارم چون حس ش کردم!
متعجب پرسیدم: یعنی جبر کامل؟
خیلی قاطع گفت: یعنی جبر کامل!
گفتم: پس چی میگن جبر و اختیار باهم ه؟؟
گفت: نمیدونم… من اون چیزی قبول دارم که زندگی کردم! چیزی که که دیدم! واسه من باور به این جمله مثل این میمونه که یه جایی زندانی باشم، بدون پنجره و تنها راه فهمیدن شب و روز حرف های زندانبان… بالاخره که آدم یه جایی شک میکنه!
گفتم: مگه چقدر امتحان کردی که این حرف رو میزنی… اصلا تا حالا امتحان کردی ببینی میشه یا نمیشه؟ اصلا تا کِی میخواد نشه؟
گفت: تا کِی نداره… آدم هر چیزی رو یه بار امتحان میکنه. اگه شد، شد. نشد م دیگه نشده.
گفتم: اشتباه ت همین جاست… شاید برای دوم می شد
گفت: این که یک کار رو دو بار انجام بدی درجا زدن ه… اگر بخوای یه کار و چند بار امتحان کنی دیگه وقتی برای امتحان کردن چیزهای جدید نمیشه!
گفتم : حتی اگر اون "چیز" عشق ت باشه
گفت: تو این دنیا که عشقی نیست… همش یا هوس ه یا عادت… عادتم که به بعد یه مدت از سر میفته
گفتم: خیلی مطمئن حرف میزنی!
گفت: آخه یه بار تجربه ش کردم. میدونی که… یکی بود که خیلی به دیدن ش عادت کرده بودم همیشه عکس هاش رو نگاه میکردم. حتی یه بارم رفتم حرفمو بهش گفتم. جواب "نه" رو با یه لبخند عجیب داد. منم فقط گفتم 'خداحافظ'.
گفتم: ولی تو که هنوز به فکرشی؟!
یه سیگار روشن کرد، انگار که جا خورده باشه!
گفتم: حالا عشق هیچی! خانواده؟ رفیق؟ اونا چی؟ اونام فراموش میشن؟
گفت: اوناهم همینطور، وقتی که از جلو چشمات رفتن… بعد یه مدت از یادت میره!
گفتم: پس تکلیف خاطرات چی میشه؟ تا خاطرات باشن اونام هستن!
با حالت عصبانی گفت: هرکاری میتونی بکن که فراموش کنی! خاطرات سم ه! هرچی بیشتر بمونه زودتر از پا درت میاره!
گفتم: این که نشد زندگی! یهویی بزن خودتو خلاص کن
جواب نداد، یه کام سنگین از سیگارش گرفت! مکث کرد.
ادامه داد: البته چند وقتی هست که به فکرش هستم! احساس میکنم دارم به اون روز نزدیک میشم
دیگه خسته شده بودم
گفتم: گناه من چی بود؟ من میخوام مختار باشم!
خسته شده بود، بغض داشت.
گفت: چه میشه کرد! اینم یه جور سرنوشت ه که ما دو تا شدیم یکی!
چیزی نگفتم، چیزی نگفت! بقیه روز به سکوت گذشت.