ویرگول
ورودثبت نام
amir hussain
amir hussainنوشته های یک ذهن بیمار...
amir hussain
amir hussain
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

بیا کمی حرف بزنیم!

مشیت؛ اراده ی از پیش مقدر شده، سرنوشت

پرسید: تو به سرنوشت اعتقاد داری؟

گفتم: نه … چرا باید باور کنم که اختیاری ندارم؟

گفت: اما من دارم… باور دارم چون حس ش کردم!

متعجب پرسیدم: یعنی جبر کامل؟

خیلی قاطع گفت: یعنی جبر کامل!

گفتم: پس چی میگن جبر و اختیار باهم ه؟؟

گفت: نمیدونم… من اون چیزی قبول دارم که زندگی کردم! چیزی که که دیدم! واسه من باور به این جمله مثل این میمونه که یه جایی زندانی باشم، بدون پنجره و تنها راه فهمیدن شب و روز حرف های زندانبان… بالاخره که آدم یه جایی شک میکنه!

گفتم: مگه چقدر امتحان کردی که این حرف رو میزنی… اصلا تا حالا امتحان کردی ببینی میشه یا نمیشه؟ اصلا تا کِی میخواد نشه؟

گفت: تا کِی نداره… آدم هر چیزی رو یه بار امتحان میکنه. اگه شد، شد. نشد م دیگه نشده.

گفتم: اشتباه ت همین جاست… شاید برای دوم می شد

گفت: این که یک کار رو دو بار انجام بدی درجا زدن ه… اگر بخوای یه کار و چند بار امتحان کنی دیگه وقتی برای امتحان کردن چیزهای جدید نمیشه!

گفتم : حتی اگر اون "چیز" عشق ت باشه

گفت: تو این دنیا که عشقی نیست… همش یا هوس ه یا عادت… عادتم که به بعد یه مدت از سر میفته

گفتم: خیلی مطمئن حرف میزنی!

گفت: آخه یه بار تجربه ش کردم. میدونی که… یکی بود که خیلی به دیدن ش عادت کرده بودم همیشه عکس هاش رو نگاه میکردم. حتی یه بارم رفتم حرفمو بهش گفتم. جواب "نه" رو با یه لبخند عجیب داد. منم فقط گفتم 'خداحافظ'.

گفتم: ولی تو که هنوز به فکرشی؟!

یه سیگار روشن کرد، انگار که جا خورده باشه!

گفتم: حالا عشق هیچی! خانواده؟ رفیق؟ اونا چی؟ اونام فراموش میشن؟

گفت: اوناهم همینطور، وقتی که از جلو چشمات رفتن… بعد یه مدت از یادت میره!

گفتم: پس تکلیف خاطرات چی میشه؟ تا خاطرات باشن اونام هستن!

با حالت عصبانی گفت: هرکاری میتونی بکن که فراموش کنی! خاطرات سم ه! هرچی بیشتر بمونه زودتر از پا درت میاره!

گفتم: این که نشد زندگی! یهویی بزن خودتو خلاص کن

جواب نداد، یه کام سنگین از سیگارش گرفت! مکث کرد.

ادامه داد: البته چند وقتی هست که به فکرش هستم! احساس میکنم دارم به اون روز نزدیک میشم

دیگه خسته شده بودم

گفتم: گناه من چی بود؟ من میخوام مختار باشم!

خسته شده بود، بغض داشت.

گفت: چه میشه کرد! اینم یه جور سرنوشت ه که ما دو تا شدیم یکی!

چیزی نگفتم، چیزی نگفت! بقیه روز به سکوت گذشت.

۰
۰
amir hussain
amir hussain
نوشته های یک ذهن بیمار...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید