نونِ نوشتن...

نوشتن در فرانسه معنایی دارد در مایه های زایمان کردن، یا درد زاییدن. انگار نوشتن برای فرانسوی ها یعنی بیرون کشیدن چیزی با درد و خونریزی. یا شاید برای آنها نوشتن زاییدن مداوم بود. بکاری و بیرون بکشی و ببُری و بِکُشی و دوباره از ابتدا. زخم و خون ریزی بی پایان، این درهم کردن درد با عصاره ی وجود. این به هم آمیختن چیزی نامشخص برای خلق آدمی باور پذیر. این کلنجار مداوم و تمام نشدنی. این عذاب و عذاب و عذاب...

پس داستان چیست؟ آیا نوشته همان بچه لزج یک نویسنده است؟ و داستان هم؟ کودک آدمی تنگ نظر و سخت و بدمایه؟ که به قاعده حتی دستش به دهانش هم نخواهد رسید. این بچه چیست؟ تکرار مسلسل وار کلمه ها، پشت به پشت هم، خطوطی کج و معوج و دندانه دار، مثل آجر، چیده شده پی در پی. و چگونه است این کلمه ها؟ مرده زنده می کنند، و حتا یکی یک صرعی را دید که با کلمه روی آب قدم می زد. دستانش را بالا برده بود و ورد شیاطین متاخر را پیوسته زمزمه می کرد.

برای همین شاید نوشته اند که اول کلمه بود. و این کلمه ها، همه سازنده راهروهای تاریک هزاران قصه. نازل شده از عمق زمین، صعود کرده از لای چرک و لجن. و نویسنده، فقط منقش است. هنرمندانه نقش این اشکال دندانه دار چند نقطه را روی کاغذی سفید می نگارد. می نگارد و خون می ریزد.

***

کجا بودم من؟ گویی در درونم، ذره ذره حس می شد. مثل مایعی جاندار، به هر سو سرک می کشید. تنم را حجاری می کرد، با پنجه هایش، با پشت خمیده خاردارش می شکافت و شکمم هزار قطعه می شد، بی آنکه حتی ببینم چیست، و بی آنکه حتی راهی به جستنش باشد. فقط در من می رفت، و بعد در تاریکی راهی را می جست که خارج شود. ناگهان صدایی برخاست، انگار از جاندار جهنده ای بود که توی سرم می زیست، زمزمه وار و توهم ساز و سرد. گفت که برخیز! کجا؟ به دنبالم بیا؟ چگونه؟ آیا این صدای پریان بود که از فرسنگ ها درون من نجوا می کرد؟ این شیطان بود؟ چه می شنیدم من؟ پیوسته می گفت: نخست کلمه بود.

و این صدا... تار و پود مرا به هم می بافت و از هم می گسست، دم به دم، و چون دیوانگان که می رقصید و شعله های کوچک محراب شیاطین را بر سر راه من روشن می کرد. بیا... آهسته بیا. و من به بیابان شدم، برهنه پا و خالی دست. انگار که مرده ام، بی توشه ای حتا، فقط نگارنده همه این احوال در ذهنم، تنها جایی که بود، تنها جای حیات. زمین تفته بود و مردان بجای پا روی میله های بلندی می رفتند و زنان با سربندهای سیاه همه علائم شیطان را روی چانه و پیشانی نقش کرده بودند. و من پیوسته می رفتم. نگارنده بودم ، بی گوش و بی چشم، مطلقا به نوشتن، و قدم زدن در تاریکی، بی محابا، میان زندگان و مردگان نادیدنی، مثل گیاهی رام که روی ره عمود دیوار بالا می رود، مثل یک حشره ی شب رو بودم من، و تاریکی به زمزمه می گفت: نخست کلمه بود.

بعد نور منعکس شد و تاریکی را شکافت، به چشم خودم دیدم که از بالای دو جین آینه های مکسر گذشت و دیوارهایی را که خورندگان روشنایی بودند بلعید! چگونه نوری بود؟ نوری سخنور، آهسته به کنکاش در من، چون آب جاندار، رونده به هر سو، مجنون و نافرمان... فقط می گفت: نخست کلمه بود

و من به نوشتن، پیوسته و مطیع صدای ناپیدا. حیواناتی که سخن می گفتند با چشمانی تمسخر آمیز به من خیره شدند، و جانورانی که کارشان شکنجه سخن گویان بود با تسمه هایی بزرگ، منقش به خارهای سیاه تیز سمی بالای سرشان، همه با چشمانی که از عمق آن می‌شد پس سرشان را دید، و همه با هیکل هایی شفاف، آغشته به لکه هایی تیره تر از شب. و در دیگر سو، مردان نیزه سوار، ساکت و رام، مثل مردگان به سمت من نفرین می کردند. با دستانی که در هوا تکان می خورد و بادی که بوی زبان های لال ورم کرده اشان را به سمت من هدایت می کرد و فقط زمزمه می کردم: نخست کلمه بود.

چه جوششی، آیا دیوانه شدم؟ آیا این توهم است که مرا به بلندی این کوه می کشاند؟ یا زمان مرگم رسیده است؟ آیا این می تواند چیزی شیطانی یا چیزی از خداوندی باشد؟ آیا این منم؟ آغشته به غشای لزج و متعفن هستی، چسبیده به هیکل مرگ، اینک آگاه؟ من تنها نگارنده ام... چه بنویسم؟

گفت بنویس: نخست کلمه بود