ایلیا عاشق نان خامه ای شده؛ بیشتر خامه های تویش. نکته غم انگیز ماجرا اینجاست که دانیال به خامه های سفید شیرین علاقه ای ندارد و مشتری پر و پا قرص نان های دورش است؛ همه چیز به خوبی تقسیم میشود و چیزی به پدر نمیرسد. دو روز پیش ایلیا اصرار داشت شیرینی خامه ای بخرم. بهش گفتم "الان شبه، فردا" چند بار این درخواست و جواب تکرار شد. دیروز موقع برگشتن، حواسم بود که شیرینی بخرم و برای اینکه طبق معمول بچه های پشت چراغ و آدم های عجول توی خیابان همه چیز را از یادم نبرد، از راهی برگشتم که یک شیرینی پزی درست جلوی دیدم باشد. موقع برگشتن پدرخانومم جلوی در خانه منتظرم بود تا با هم برویم خرید. جعبه شیرینی را بهش دادم و ازش خواستم آن را به خانه ببرد و من همان جلوی در پارکینگ منتظرش باشم. دلم تنگ شد که ذوق کردنشان را ببینم ولی با خودم گفتم الان با شیرینی خامه ای بیشتر از دیدن من خوشحال هستند. بازار حسابی شلوغ بود، نانوایی قیامت. تا برگشتیم، نزدیک های افطار شده بود. چون در خانهِ جدیدا اجاره شده پدرخانومم هنوز تلویزیون وارد نشده، تقریبا تمام وقت مشغول سر و کله زدن با ایلیا و دانیال بودیم. شب همسرم گفت ایلیا تا جعبه شیرینی را دیده گفته "دست درد نکنه با آعاامین".