
ای آوارگان مقدس
ای بی کجا نشینانِ یکجا نشین
هموطنانم!
اینک
که ترس، افیونی ست
بیش از علف های "مراکش"
و سخن های دروغ
بیش از پِهِن در "کلکته"،
پیش از آن که غروب بیاید
و چونان حیوانات شبگرد
به جست و خیز افتیم
می خواهم بگویم
هیچ بخشایشی در کار نیست
هیچ سازشی ممکن نیست
این جنگی ست، فقط برای نابودی!
تاریخی را که بلعیده ایم
باز روی بشقاب های مان بالا نمی آوریم!
سال ها می گذرند
و از منسوجات کیهانی
یکی سر نیست در حجاب
یکی مو نیست دلیل حکومت،
و در کژریخت درخت ها
وقاحت زمان
خار می کند در ما تحتِ آنچه گذشت...
بومیان دیجیتالی که می آیند
در شب های پیر
و روزهای متولد نشده،
نیاز دارند به درد ما
به مردن ما نیاز دارد
حتی به شاشیدن ما...
اما در آن امپراطوری بی معنا
با صد هزار منظر بد نام
هنوز عاشق اند...
کیست اما که در آن روزها
اور کت آبی بلند بپوشد
و صدای پای اش از دور دست
نام انسانی باشد...!؟
آن زمان که آزادی بسیار است
خدایان اندک
و میرایان بسیارتر،
ما با بدن های پر از ستم
کجا می توانیم رفت
جز درون رمزی از شهوت
میان شدت ریتم های یک ماشین...؟
و در زمستانی جهش یافته از یک کابوس
بیدار می شوید
ای نازِندگانِ زمین....
اما
تو مرا به یاد می آوری ای هوش...
تو مرا پاک می کنی ای هوش...
تو مرا مرگ تر می کنی
که شوم ترین اشارت من آزادی ست...
امین رحمتی