.
مادر
قلبم کهنه شده است
می شود آیا
آن را در دست هایت بگیری
آرام دو نیم اش کنی؟
مانند قدیم
که قاب های خاک گرفته را پاک می کردی
با لباس هایی که برایم تنگ شده بودند؟
حالا احساسم برایم تنگ شده
می شود آیا دو نیم اش کنی؟
نیمی اش را به روی صورتم بکشی
چهره ام را نگاه کنی
ببینی مرا به یاد می آوری یا نه؟
همان غریبه ی کوچکی
که فرزندش نامیدی
او که نمی دانست
سگ های هار زیباتر اند
یا درختان زیتون زیر بمب های خوشه ای؟
و زشتی چیست؟
فروغِ "مجدلیه" در آینه
یا مداد یک زندانی، وسط کتابخانه ی ملی؟
می خواستم بشناسم عشق را
آن چهره ی یاغی را
به رویای اش که دست می کشیدم
به درد می آمدم
که هر درد، شانه ی یک زن بود
و من نمی دانستم هرگز
که وقتی یک زن
شانه اش را بردارد از زیر سرم
به دریا می افتم
یا
دره ای
.
.
.
.
عمیق...!
فهمیدم که زندگی سرگیجه ی کوچکی بود
به وقتِ سریدن من
بر سطح آبگیر یخبسته ای
هنگامی که نزدیک می شدم
روی تصویری خمیده از خودم
و ستیزه جویانه پرسیدم:
چگونه ای، ای یار؟!
چه خوشبخت اند درخت ها
که روبروی هم اند
و به پرسش نمی نگرند به هم
که تو کیستی؟
اما من، شمارش درخت ها را
از چوبه های دار آموختم
و دیده ام سرهایی را
که روبروی دارها
حتی در مرز خفگی پرسیده اند
تو کیستی
که چنین به گلوی من آویختی
حرف میزنی...؟
پس آن گاه
اگر نشناختی مرا
آن نیم دیگر را
بر صورتم بکش
نادیده ام بگیر
خاک قاب های کهنه را پاک کن...
امین رحمتی
