با کابوس ها می خوابم
با کابوس ها بیدار می شوم...
بیقرارم
شبیه لجنی که از پل آویزان می شود
که نه می رسد به دهان ماهی ها
نه نسبتی دارد با توارثِ نور در خورشید...
آرام
آرام
در پاهایم سپری می شوم
دیگر نه آن دریایم که در من خفته ای بود!
صدف ها
پروانه ها
ماهی های استوایی
از پشتِ غروبِ دوزخ برایم آواز می خوانند...
و این تسکینم نمی تواند باشد
که هر آواز طنینِ زیبای دروغی ست
چنان که آوازه ی کبودیِ یک پرتگاه
ترغیبی ست برای سرکشیِ علفی...
من ضرورتا هستم
که در خوابم مردم بیایند
ببُرند بازوهایم را
که توانی بیابند
و این کلاف های کتان را
هی بکشند...
هی بکشند...
تا کدام دسته پیروز می شود!
و هیچ کسی از شیفتگان عشق
در کنار یادبود پیروزی
عکسی نخواهد گرفت به یاد بود...
مرگ صدایم می کند:
کاکاه سیاه دروغین!
کاکا سیاه دروغین!
من از نژادِ تو نیستم...
دورشو
دورتر شو
چنان که اشک ها پرواز می کنند
در پرهای بالش...
دورشو
تو از نژاد فردایی
که هرگز نمی خواهمش...
شب بخیر...!
کابوس ها بودند که می گفتند
کابوس ها هستند که می شنوند...
امین رحمتی
