لعنت به غیرت پوچ مردانه ام
که اگر دوستت نداشتم
چرا
دست های دیگران را
چشم های دیگری را
به جای خود ننشاندم؟
تو
درخت بودی
اما شاخه نداشتی
که پاییز را بیفکنم
که دست باغبان ها را ببوسم
و بروم
چه لطیف
سینه هایت را می بوسیدم
در همان لحظه که
قلب تو را می شکستم
در چگالیِ وهم
نه من این کارها را کرده ام
نه تو هرگز مرا دیده ای
من از کدام مرد حرف می زنم
و کدام درخت؟
گیرم که
تمام اسرارم را
با حیله ی زیبای شب
گفته باشم به تو
اما چه می دانی هنوز
وقتی که من
دل بسته بودم به انتهای خیابان ها
در بقایای روز
و حتی برگی پرسه نمی زد
شهر یعنی چه
جهان یعنی چه...؟
آه!
مرا چه کار
به شهرها و جهان ها؟
منی که اگر
صبح که از خانه می روم بیرون
ساعتم را گم کرده باشم
میان مردگانِ بی زمان ام!
من تو را آفریده ام
که در طبیعت بی جان
شنل روزهای بارانی ام باشی
امین رحمتی
تازه