ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

پیاله ی ارواح

عشق را
ببر آنجا که اساطیرِ مرده اند
و خشنود باش
از اینکه پیاله ی ارواح را می نوشی
که معجونِ ادراکِ تو
از ناممکن هاست...
ای اضطرارِ پا نخورده
تاب بیاور این مغاک را
که من مرگ را آورده ام
برای هرآنکس که بگوید دوستت دارم...

دیگر اینگونه زندگی خواهی کرد تا ابد
چونان گلدانی میان دست های پوچ!
و در خود فرود می آیی
چونان مگسی روی پوزه ی گراز،
و تا آنجا بیگانه می شوی
که مرگ نشناسدت
تا آنجا که در هاشور ساده ی سایه
آشیانه ی باد می شوی...

پس
دور شو از خودت
چونان نفسی که می کوبد به سینه ات
و بالا نمی آید،
چنان نزدیک خودت باش
که شبنم سحرگاه
روی تار عنکبوت...
و چنان خیره شو به خودت
که چشم هات از دریای سیاه
آرام آرام بیایند بیرون
در زمانه ی بی نور...

جهانت را با خودت ببر
آنگونه که هراسی در دلِ کسی می افکنند،
از این هزارپایِ شهر برو
که مرگ را استخدام کرده اند
برای پلیس خصوصی
و عشق را ببر آنجا
که اساطیرِ مرده اند...


امین رحمتی

۱
۰
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید