عزیزم!
آرام باش!
من نرفتم
کوچ کرده ام!
چنان که درناها
همانقدر که آسمان شان را عوض می کنند
به مرداب ها وفادار اند
از پوست شب کنده شدم
سایه هایم را مرتب کردم
هیچْ تنم را پوشیدم
خودم را به شبحی از گل های پلاسیده آغشتم
و اندک اندک آماده شدم
برای بدل شدن به آنچه که نیستم
کسی نمی دانست
در آیینه ی آنچه دوست می داشتم
هیولا شدم!
مارِ پیامبری
که آمده ست
برای پونه های آتئیست
آرام باش!
در سه جهانِ موازیِ منی
گذشته، حال، آینده
"هکاته" ی منی!
درون دلِ خسته ام
لکاته مرگی ست
که آرزو می کند از هر چه بگسلد
بپیوندد به دورتر از هرگز
و بجای خویش
تندیسی بنشاند از ابری
که گرمِ سُرایشِ شادمانگی
می نشیند بر فرازِ درّه ای
که تحقق اش عاری از سوگ است...
در اغوای دوردست
آنجا که فناناپذیران
از رنج عشق مرده اند
تو آرام باش!
که من به یک زنپرندهماهی بدل شدم
در ساحلی که
اقیانوس را قاب می گرفت،
و من شوق داشتم
که به اعماق فرو روم...
امین رحمتی