پوست دریا

به دریا برو
آنگاه خواهی دید
ماهیان هم کسی را دوست نمی دارند
که هر کسی را اعماقی ست در نفرت
و عشق
آن تابش آفتابی ست
که تنها پوست دریا را گرم می کند
و آدمی در رگانش جوشان!
و ماهی ها از آنچه می بینند، در گریز..
که گریختن اقیانوسِ خاکستریده ی ایستادن است...

ای آذرخش!
کجا می روی
که حتی شبِ جهان
تو را نامی نمی نهد؟!
ای ادامه ی اشک های نریخته
ای برق رفته ی چشم های من
ای آذرخش...

تو خیال می کنی و می گذری
من خیال می کنم و جنگلی آتش گرفته از نبوغ توام
و پهنای آسمان در گلویم گرفته است...
من فاصله ی نسیان و سکوت را
با تو پر می کنم...
که تو صدا می زنی
کسان بی "نا" را...
کافی ست اشاره کنم تو را
کوران، لمس اش که می کنند
دالانِ ناپدیدِ سیاه می خوانند اش
که هر کسی را تفسیری ست
از آن که
چگونه تو را به حادثه ام وصل می کنم
که چگونه
هرآنچه از آرزو بال در می آورم
برگ می شوند...

امین رحمتی