.
ما صداهای درونمان را
فراموش کرده بودیم
فکر می کردیم حقیقت گم شد
جهان، پژواک
صدا
صدا
صدای خفاش ها بود
در آینه ی تاریکی غارها
تصنیفِ اقیانوس ها بود
در آوای نهنگ ها
و "باخ"
آخ!
غرق شد، در طول موج ها...
حقیقت
گویی مهاجرت کرد
به آواز پرستوها
که جنس دوم زن ها بود
و متهم شده بودند به جاسوسی...
"فمنیست ها" اعتراض کردند
به صدایشان تجاوز شد!
بالِ اعتدال گسترانیدند
بال
بال
بال
پرواز، جنس سوم شد...
باد که می وزید
صدایش می لرزید
لاغر می شد
و هیچ سمتی نمی توانست
جامه اش باشد
همیشه از جهت جنگ می آمد
موافق نبود با صلح
بوی اجساد را که می آورد
تازه می فهمیدیم
بوی خشونت
چقدر فرق دارد با آرامش
این حقیقت نبود اما
باد
هرگز بوی حقیقت را
با خودش نمی آورد
باد
هی
هی
هی
هیچ بود
هو
هو
هویت نداشت...
ما به صداهای بلندتری نیاز داشتیم
بلند تر از ناقوس
مرتفع تر از صدای موذن
اما
ظریف تر از باران
نه به شکنندگی رعد!
ما در جستجو بودیم
حتی در صدای دارکوب ها
که غیب می دانست
از ذات درخت
حتی در صدای مرگ قوها...
آه!
ما در جستجو بودیم
اما حقیقت
صدایی نداشت
هرگز وجود نداشت...
امین رحمتی
