ای مطرودهای عشق!
بیایید مرثیه بخوانیم
برای رویاهای مان...
با شمایانم ای جویباران کولی
که به دریا نیست راهتان،
ای زاینده رودها
بر شانه ی کدام لیلی کوزه هاتان شکسته است!؟
ای تاریخ چهل ستون!
در آیینه ی صخره های نگارین
نیست جای تان...
ای آداب ها
آیین ها
ای خداها-ها-ها-ها!
ای سرزمین آب و آفتاب
که چهار محال جهانید!
چون رشته های بزاق
غلتیده اید بر صورت ما...
بیایید ای مطرودان
ای ارواح گمشده در "میرجاوه"،
که چونان کوزه گر رفته اید در گِل خویش!
"آرش!"
"ری را!"
"مایا!"
"الوند!"
خانم ها و آقایان...!
در خط ممتد حیات
لطفا پس از شنیدن صدای بوق
پیغامتان را بگذارید...
اگر میهن را قسمت کنیم
ای مطرودان
آوارگی به کدام سو خواهد رفت
و آزادگی کجا؟
این ها مگر آوازهای یک پرنده نیستند؟
پس آشیان شان چرا جداست؟
خون که بپاشد کف خیابان
لاشه ای از پرواز که بماند برجای
و ذره ذره ی انسان دریغ بشود از ما
آنگاه پرنده هایی که پیشتر رفته اند
می آیند
نوک می زنند به دکمه ی شکسته ای
که تمام بقایای یک جسد است،
که یعنی این است پایان
که یعنی این است جایگاه
این است وطن...
ای مطرودان عشق!
هنوز راهی دراز باید رفت،
تا آن کسی که نامی از عشق نمی داند
روزی بخواند ما را به نامی:
که ای ماهیان تشنه ی خلیج!
سپس صدای گلوله می آید...
ای سایه های بلوچ!
سپس صدای گلوله می آید...
ای دیوانگان متحد الشکل!
و بعد تنها صدای گلوله می آید...
غبار
این قرن
که
فرو
بنشیند
می بینیم که در گورهای تمام شاعران
جغدی نشسته است
و هنوز می خواند برای مطرودان:
"هر که آمد عمارتی نو ساخت..."
امین رحمتی
