مرگیجه

همه چیز دور بود از من،
انگاره کن
شهری را پر از خاموشی
که تصویری از رویا
درون یک دهم "پیکسلِ" قرمز
گیر افتاده

به نقطه ای خیره شده بودم،
شبیه درختی
که خودش را به یاد نمی آورد
اما هنوز باد را می فهمید

و این
خوابِ سیبی ست
که پنجمین لایه ی پوستش را هم بریده بود
تا پاک کند
حافظه ی لمس نشدنش را!

و من داشتم به خودم نگاه می کردم
که چاقو آیا
رسیده به هسته ام
یا نه!

خوب شد نیامدی
و ندیدی دلم را
که چگونه شد،
آن یخِ روشن بزرگِ جدا شده
از قطب جنوب
که تمام تشنگانِ آینده را آب می نوشانید،
حالا شده پنجره ای
در حالِ جویدن نور
که هر چه، چراغ بر آن می آویزند
یکی خیالات شهر را
روشن نمی کند...

خسته ام از نیامدن تو
به هر چیزی که فکر می کنم
تکراری ست،
من دیروز از خواب بیدار شده بودم
و تصمیم گرفتم
که دیگر هرگز اتفاق نیفتاده باشم

اما
هرگز، چه بود؟
همیشه ی دور...

تو مرا صدا نکرده ای
من فقط
سه بار از دهانِ تو بیرون پریده ام،
دهانِ دهانِ دهانِ تو را
به دندان کشیده ام
و این زهر ماه است
که مرگیجه گرفته ام
وگرنه
همه چیز دور بود از من...


امین رحمتی