گیاهی که خواب نداشت
ما را به خاطره سپرد
در غیابِ باد
در غیاب پرنده
و حشره
نه توان صبری بود
نه اراده ای برای مردن
و شکوفه هایی که از ما نمی ترسیدند
خشکیداند
زمان که پاره شد
زندگی را، راه نمی رفتیم
نشت می کردیم!
و فقط آمده بودیم
تا چیز دیگری نیفتد در دام
و اگر چیزی حالا بیفتد در ما
شاید بشنویم، صدایی را...
ای درِ خرابِ باز شده!
تو آمده ای
از فصلی ناپیدا
و ارّه ای برقی آورده ای
برای بریدن زمستان
که چرا پرنده های ناممکن
در خوابِ زمین لانه نمی سازند
برای گیاهی که خواب نداشت
ما ریشه های بی جهت
ما امکان جوانه زدن در سقف
ما امکان گریختن از وزن خود
شبیه دلتنگی می شدیم
هندسه ی خمیدن را می گویم،
شکلی اگر نمی داشتیم هرگز
به چهره ی انسان
یا زنبورهای مرده ی حافظه
حالا
در حال رویت،
امکانِ از دست رفته ایم
مربعی خاموشیم
شبیه دلتنگی
و در زبانی که آتش است
خانه ندارد
گیاهی که خواب نداشت
آن که ما را به خاطره سپرد
رویا می پنداریم اش،
پرنده ای را
که زیر زمین آواز می خوانَد
و پژواکش فقط
در مغز گربه ای دیوانه تکرار می شود
برای گیاهی که خواب نداشت
نه همچون فراق
نه چون اندوه،
شبیه آغوشی که فشرده نمی شود
درون چین بالش باد
باریدن خوابی گرفته بود
برای گیاهی که خواب نداشت
امین رحمتی