لَخنوک

ای آسوده زیسته
در پس این جهان،
اینجا آرزوها تمام شده اند
آخرین ستاره را
تو می چینی
از آشوبِ اینجا که منم؟

گیرم که من همه ادراک تو ام،
دانش به چه کار آید
وقتی که عشق را
سر به سر، نادانی ست...

در تماشایت
و در آستانه ی بوسیدن
*"لَخنوک" ایستاده ام
و کسی صدایم می زند
شُرخه  می گذرد در من
چونان که بادی عبور می کند از درون استخوان،
می شناسم اش
این "می رَنک" را...

اما
رحم نمی کنم به آنچه از گوشت بروید
یا استخوان!
حتی بیزارم از وطن
این زبانِ افتاده زیر پا!
بیزارم از آسمان این شهر
که ته مانده ی دودی ست در ریه،
آه!
خون اگر نبود
حقیقتِ این رگ را
که از زیر پوست آمده بیرون
چگونه می توانستم
چونان موم داغ شده
بفشارم روی پاکت نامه ی محرمانه ای...

حالا که این زبان
شده یک سگ ولگرد
نیاز است، به قوانین سگ گردانی
چون تکه های خودم را شمرده ام
یک چشم
سه بْعد
نیم صورت، در حافظه ی نور
و مکان را تا زانو خورده ام،
می خواهم بنویسم مابقی
تو
اما "واو" که خودش را حلق آویز کند
چه می ماند
ای آسوده زیسته
در پس این جهان؟
 


امین رحمتی


*لَخنوک. واژه ای ابداعی از من، به صورت تلفیقی آوایی از "لَخ" و انتهای هر چیزی که تمام نشده "نوک". برای کاربرد لحظه ای خالی از نفرت و یا هراس، در لحظه ای میان گفتن و نگفتن.

*می رَنک. واژه ای ست ابداعی از من، فعلی ناکامل، به صورت ترکیبی از "می" در معنای شراب، و تداعی گس بودن طعم آن، تداعی زمانی حال.  و "رن" مخفف رنج و مشقت یا حتی صورت آوایی لرزش. و "ک" حرفی ساکن. برای کاربرد در مواقعی که هذیانِ تماشا در کسی رخ میده. غیاب کسی، تخیل کسی از حضور او قوی تر باشه.