لمس صفر

می خواستم بنشینم اعتراف کنم
به زهرِ زمزمه ها،
صندلی مرا بلعید
و قرنی برخاست
که از یک روز کمتر بود!

بی جان مژده می دهم
در آن سویِ بی آن سوی
پوست به پوست غیبت به غیاب می رسد
و در لمس صفر
دست های شفافی ست،
از شیشه های پنجره رد می شوند
و لمس هر چیز
سقوطِ پیوسته ست

در بی کرانِ بی رد
عبور دست ها
حل شدن استخوان بود
در هوای بی سطح

پس در افعیِ کهکشان
زهرِ آفتاب را بگیر،
بی سرگذشت برو
در پیِ شکارِ ماه

اما
بگو تا کجا با منی
اگر شب های شجاع را بگیرند از من
و بیزاریِ سپیدی را از برف؟

می خواهم اعتراف کنم
ترس را من به تو آموختم!
چکمه ای بودم روی صورتت
وقتی عاشق فاشیست ها می شدی،
اما تو هراس را به من نشان دادی
که یک زن چقدر می تواند کامل باشد
در بدنی مُرده...

حالا چگونه می خواهند بسازند مرا
با چه ابزاری
کدام نجاران؟


امین رحمتی