دست خطِ آبم
در حافظه ی کوه
و این عجب
که رودخانه ای شدم
و نخراشیدم زبانِ سنگی را
در بیابانی از لمس های دروغین،
هر چه همیشه بر گونه ها
در کنج های پایانِ هر لحظه،
ای خمیده ترین هوای حضور
چـرخـشِ هـرچـه هـمـیشـه، هـرلحظه
هـرچـه هـمـیشـه، غـبار
هـرچـه هـمـیشـه هـرلحظه
هـرچـه هـمـیشـه، هـرچـه، گـمشده...
تبخیرِ نور
ای علاجِ آفتاب در میانِ یخ!
ناگفته های تمام مرگ های منی
هر لحظه
تاوانِ هر چه که هستی ام
دست هایم
از شیشه های پنجره رد می شوند
لمس هر چیز
سقوطِ پیوسته ست
در بی کرانِ بی رد
عبور دست ها
حل شدن استخوان بود
در هوای بی سطح
بی جان مژده می دهم
در آن سویِ بی آن سوی
پوست به پوست
غیبت به غیاب می رسد
و در لمس صفر
دست های شفافی ست
هر چه همیشه
هر لحظه
هر چه دیگری غیاب...
در سازِ بی کوکِ باد
با هوای بی سرانجامی
در میان ارتعاش چشم ها
آگاهیِ لب ام
به گریه های نامعلوم
برای لحظه های لاشه پوش
که می رسم به آخرین لذت
اگر رودخانه ای بود یا نبود
هر چه همیشه
هر لحظه
اعتماد است
که چونان شیشه ای
می بُرد دست های محو ام را
در رگم فرو می رود
و چکه سُر از پنجره
فروهستِ کوه می شوند...
امین رحمتی