
از تنفرت
چنان ات شناختم
که عاشقانِ بسیارت، هیچ از تو...
و تو چه بودی؟
از دست رفته ای میانِ دست های آلوده
از یاد رفته ای در میان فراموشان...
ای احتمالِ علف
زیر چکمه ی عابر!
ای نیمه ی ندامت من، در لفاف باران و مه
ای تمام من
روحِ به قدرِ باد مانده در معبدی تهی!
از قرنیه ی برهوت می بینمت
ای صورتِ خالی
که حتی فرصتِ ندیدنت را گرفته ای از من!
هاشورِ آمدن ات
که روزی خطوطی بی معنا بود
هزاران نفر شد
در موزه ی هنرهای معاصر!
و در صف اینهمه بازدیدکننده ی اشغالگر
ماتاماتِ یک نفر ام
که از صف هاشورِ تو بزند بیرون
و مرا در صلح بکُشد!
آخر تو
که مرا به تمام آلودگی انسان آلودی
دیگر به عشق بخشیدنم چه باک؟!
نگاه کن و لبخند بزن
اما نه بر جسد عاشقِ مرده،
نگاه کن و لبخند بزن
اما چونان که من بر خویش گریستم!
تو نمی توانی هرگز!
ای شرم بر دامن تو باد!
که این شب را بر نمی دارد از سر من
شرم بر قول
شرم بر قرار
شرم بر فنجان هایی که تمام شان را بوسیده ام
شرم بر دوری ات
که ای کاش اندازه ی موهای تو کوتاه بود...
شرم بر این آبی که می نوشم و
درون گلدان های تو می ریزد!
شرم آور نبوده هرگز چنین زبان من!
تو چنین اش آراسته ای
ای زیبای معمولی
این رهیده ی برهنه را...
نفرین به شعرهای بلند
که از حوصله ی آدم می زند بیرون!
این نازک نی از ساق پای من زده بیرون
تا برسد به پافشاریِ "آشیل"،
که مرگِ مشترک
از آنِ نامیرایان است
باقی مردگان اند...
و تمام مردگان
در بستر تو آرمیده اند...
امین رحمتی