
در شمار قرنیه ها
به هر چه شهر می نگریم
برای افزودن جمعیتِ مرگ است
و زندگی برای ناشماریِ انسان،
که مرگ اگر در شمار بیاید
چه تفاوتی دارد
با یک فروشگاه ورشکسته پر از سازهای شکسته...!
و زندگی اگر در شمار آید
چه تفاوتی دارد
با آرزوهای یک زندانی
که رفته اند روی تنِ پلنگ های انقراض، خط به خط...!
پس در شمار قرن ها
در میان خاکسترِ استخوان های دانه سان
درون تهیگی های خود که بیاساییم
تاریخ فرصت التیام نخواهد داد،
پرنده ای باید که آب بپاشد به صورت آسمان
که بیدارمان کند
بی آرمان مان کند!
زان پس با رنگ پریده باید رفت
به پیشواز تاریکی
تا شاید یکی
از ما یکی
بستاند بدنش را
شُریده شود تاریکی...
و آنگاه می شود حافظه کاشت
برای روزِ بعد از آخرین روزِ زمین
که ما روزگاری که جنایت جنگی بود
هنوز عاشق بودیم،
روزی که کودکان می مردند
هنوز عاشق بودیم
در روزگاری که خیانت بیشتر از مرگ بود
عاشق مانده بودیم...
و من می دانم که از حافظه بیزار می شویم
که به یاد نمی آوریم بیزاری را
آنگاه که در شمار قرنیه ها
یکی کم است
و در شمار قرن ها، صدهزاران بیش...
امین رحمتی