ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

قبیله ی غراب ها

بتارانم!
صدای اشک را تا که می شنوی می افتد
بتارانم
با نصف صورتت غریبه نیستی در آیینه،
اگر که آشنات منم
بتارانم
که نادیدگان پناهان اند...
هر چه بگویی به من ای...ای...ای...ای...
نه آنم که تو گویی!
حتی اگر که شاخه ای بشوم
یا پرنده ای موهوم
با هر چه صدای ارّه و پنجه ای در صدای عقاب ها
با تمامِ وحشیِ صفات ها بتارانم
شبیه شب
با اینهمه آشوب در سرش طَرا...

کتاب ها را ببند
و دیوارهای خیابان را بگشای
این غفلتِ در سینه را که می تپد
این آریِ تکرارِ گسستن را
این همیشه ی در هر کجا فرجامِ فریب را
چونان دست نقاشی که در خیابان است
و زنی را در یقه اش پنهان می کند
که جمعیت شهر را بپراکند پُرا
بتارانم...
که شکستن آخِر به استخوان اعتراف خواهد کرد
که وادار بوده به تاریخ
که وادار بوده از اول قصاب را بشناسد!
پیش از آنکه رخوت
از بند بند انگشتانم مرا تف کند،
پیش از آنکه از روشنایی فراخ جنگل ها در مِه بگریزم
پیش از آنکه استخوان از کتف کوه ها بزند بیرون
چو نغمه ی اغما در دل "سینا"
چو دریا در دل صخره ی بُرّا
بتارانم...
چونان کابوسِ مشترکِ تبعیدی ها
که به تکرار می بینند در خواب های شان
پاهای شان جا مانده
بی اندیشه راه باید رفت
بی دلشوره ی تصدیق
نامیرا
ولی بی پا بتارانم!
پیش از قبیله ی غراب ها
پرّان...پرّان...


امین رحمتی

دل
۱
۰
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید