ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

قاره ی لکنت

چیزی در من پوسیده بود
که برای زنده بودنش
عطر می زدم گلِ آفتاب گردان

اخترشناسانِ بی زمین
پاهای مرا کشف می کردند
که قصه ی نور را به زمزمه می گفتند
به پشت سرت نگاه نکن

اما خیابان
تا کجا دوام آورده بود؟
در آن بی من کجا!
که برابر چشم هایم، آنسو تر
زنی لباس سیاهش را
لشکری کرده بود
برای کشتن گل های آفتاب گردان...

ای به بهِ دهان
و ای کینه ی خام،
بر شاخه های اعتماد
نسیمی ست مهلک و نرم
در سکوتِ باردار
از سایه های نامرئی
برای چیزی که در من پوسیده بود

در قاره ی لکنت
ای روحِ یخ!
بِدم درون خیالات من
بریز
زمانه را
در گلویِ ناتمام یک ساعتِ مایع
و بگو!
چنان که نگویمش
این بهتانِ صامت را

پس
رفتم!
نرفتم و باز گم شدم،
صدا شدم
اما
ای اخترشناسانِ بی زمین
درون خورشیدِ ناشنوای شما
تاریکْ نغمه ای بودم،
به پشت سرم نگاه نکنید!

شبِ کج راه، کوتاه بود
در پاهایم
و منِ خلأپوش،
خاموش رخ
برای زنِ سیاه پوش
عطر می زدم
به گل آفتاب گردان

امین رحمتی
تازه

۱
۲
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید