ردی پنهان مانده از من
انگار جهان با تیغی پنهان دریده باشد خودش را
اما این افق
این خراشِ افتاده بر هوای محو را
بر صورت کدام انسان بنشانم
که از بازدمِ پرنده ای
بیفتد
در شکاف در آب؟
زنبوری که در هزارتوی پروازش
نام اش را بر جای گذاشته
فراموشی می لیسد شانه های روشن شیرینش را
بر نگرد!
که راه از تو زودتر ترک شده بود
فقط لحظهای بیشتر...
که نه؟
که بمانم؟
و من
هزار سالِ فراموشِ کسی که نبود
و لحظه
هنوز در من به پایان نرسیده است
شکستگی
پوسیدگی
تنهایی
می ریزد اما نمی افتد،
درخت، یک تنه دوام می آورد
تا ایثارِ آرامِ سوختن،
که در انتهای خودش
بدل شود به تاریکی
آتش بگیر دهانِ پاییزم!
و بگو
چند باران را فراموش کرده ای
که هزاران درخت
بریده از من
و امید های بسیاری
امین رحمتی