دری بسته
در خیالات خودش
تمام ذهنش را گشوده بود
درون اتاقی کوچک،
و با خودش می گفت
شهر عظیمِ من کجا گسترده ست؟
قدم ها...
قدم های بسیاری را
اشتباه شنیده بودم،
بوی آهنی را می دادند
که گریه نکرده بودند،
و من نیایشِ یک سلامِ پاییزی را دیدم
در پنجره ای
که هزاره های جدید را
با ترس های قدیمیِ یک برگ می َجوید
من باید می شنیدم!
شنیدنی بود صدای کسانی که
تا پیش از من
حیوانات پرصدایی بودند،
و هنوز
درندگان بسیاری هستند
در فاصله های موحش
چکاوکی آمده بود
از تصمیمِ خودکشیِ زنی درون دریای سیاه
که ساعتش را به منقار گرفته بود
تا بیافکند عشقی بی هراس را
درون من،
پرنده
لانه اش پر بود
از عقربه های شکسته
در امتدادِ پیکر حادثه ای
به سرم افتاده
رازهای دلِ "اهریمنی"،
پله ای که عمیقا خالی شده
از گام ها...
دریا را شاید انکار کنند
مرغ های ماهی خوار،
و صدای انسان را
واپسین بازمانده،
اما نادیده نمی گیرد
سرنوشت کلام را
غوکِ سرک کشیده از مرداب
امین رحمتی